Skilift Pinzolo

Wintersport in de Dolomieten

De Dolomieten in de winter hebben iets magisch. Grillige bergtoppen steken scherp af tegen de strakblauwe lucht, hun ruige vormen verzacht door een dikke laag sneeuw. Het is  een winterwonderland in Noord-Italië waar natuur en licht voortdurend met elkaar lijken te spelen.

Tussen die imposante toppen ontvouwt zich een wereld van knusse dorpen, houten bergrestaurants en terrassen waar de zon al snel uitnodigt om even te blijven zitten. Het eten is er, zoals je mag verwachten in Italië, hemels, van stevige berggerechten (polenta) tot verfijnde pasta’s – en altijd met aandacht bereid. En dan die koffie: sterk en precies goed. Op een terrasje in de zon – al dan niet aan de piste – genieten van een cappuccino of een glas Valpolicella met een fantastisch uitzicht is de ultieme manier om te ontspannen. Ook als je niet zo van de wintersport bent, is het hier fijn toeven. 

Je deelt de ruimte voornamelijk met Italianen zelf, aangevuld met wintersporters uit onder andere Polen en Tsjechië. Een enkele Duitser, een sporadische Amerikaan. Dronken Nederlandse studenten? Die zie je hier gelukkig niet.

Stef

Pinzolo, Madonna di Campiglio, Folgerida en Marilleva

Soms valt alles gewoon op z’n plek. Zon op je gezicht, perfecte sneeuw onder je ski’s en pistes die verrassend leeg zijn. Onze wintersportweek in het laagseizoen (3e week maart) in Madonna di Campiglio – met verblijf in het charmante Pinzolo – was er zo één.

Wij kozen ervoor om in Pinzolo te verblijven, een rustig dorpje in het dal, van waaruit je toch binnen tien minuten met de gondela midden op de piste staat.

Vanuit Pinzolo ski je zó het grotere gebied in. Een lange kabelbaan (ongeveer 20 minuten) verbindt het dorp met Madonna di Campiglio, en vanaf daar ligt een indrukwekkend skigebied aan je voeten.

Eén gebied, eindeloze mogelijkheden

Het skigebied van Madonna di Campiglio is verbonden met Folgarida en Marilleva. Samen goed voor maar liefst 155 kilometer aan pistes. Klik hier om de pistes op een interactieve skimap te bekijken.

Wat je kunt verwachten:

  • 43 blauwe pistes
  • 35 rode pistes
  • 24 zwarte pistes
  • 58 liften
  • een snowpark

Maart: het geheime wapen

Wij gingen in de derde week van maart, en eerlijk? Dat is misschien wel de beste timing.

De meeste dagen waren zonnig en verrassend warm. ’s Ochtends lag de sneeuw er perfect bij, en ja – in de middag werd het wat papperiger. Maar daar krijg je iets voor terug: lange dagen, terrasjes in de zon en dat heerlijke voorjaarsgevoel.

En misschien nog wel belangrijker: het was laagseizoen.
Dat betekent:

  • lagere prijzen, een skipas kost rond de 65 euro per dag.
  • minder toeristen
  • en dus opvallend rustige pistes

Soms hadden we hele afdalingen voor onszelf. Alleen bij kruispunten en populaire verbindingsroutes werd het wat drukker. Je kunt op meerdere plekken het skigebied in, waardoor wachttijden zelden langer zijn dan een paar minuten.

En eindig je aan het eind van de dag toch in een ander dal dan waar je verblijft? Geen probleem. Er rijdt een skibus tussen de verschillende gebieden, dus je komt altijd weer “thuis”.

Pinzolo skiweg

Mijn favoriete plek op de skipiste

Zoals dat vaker gaat, ontdekten we onze favoriete plek pas aan het einde van de week. Helemaal onderaan een lange afdaling richting Folgarida.

Naast de piste ligt een klein, eenvoudig café. We zaten aan het einde van de Belvedere-piste, en die naam is allesbehalve toevallig. Het uitzicht is er… bijna on-Italiaans. Met de hoge naaldbomen en spitse, met sneeuw bedekte bergtoppen waan je je even in Scandinavië, ergens in Noorwegen.

Misschien was het juist daarom zo bijzonder. Dat je na een lange afdaling ineens stilvalt, koffie in je hand, en denkt: ja, dit is precies waarom ik hier ben.

Uitzicht op de Dolomieten

Praktische tips overnachten

Wij sliepen in Aria Life Hotel Pinzolo en dat bleek een verrassend fijne keuze – zeker voor die prijs. Voor nog geen €75 per nacht hadden we een tweepersoonskamer inclusief een uitgebreid ontbijtbuffet, waar je in een ander hotel al snel 15 euro per persoon voor neertelt. Bovendien had het hotel een verwarmd buitenbad, sauna met uitzicht op de bergen jacuzzi, elke middag om vier uur gratis cake én een restaurant in het hotel.

De ligging is ook ideaal: op zo’n 150 meter van de skilift. En ben je liever lui dan moe, dan parkeer je gewoon (gratis) bij de skilift – en loop je letterlijk in tien meter naar binnen.

Pinzolo vs. Madonna di Campiglio

Pinzolo ligt lager dan Madonna di Campiglio, en dat heeft zo z’n voordelen. Er ligt vaak minder sneeuw in het dorp zelf, wat betekent: geen geglibber over ijs en meestal ook geen gedoe met sneeuwkettingen. Het nadeel is natuurlijk dat het niet de echte wintervibe heeft.

Daarnaast voelt Pinzolo echt als een dorp met restaurants, winkels, supermarkt. Alles op loopafstand.

Wil je juist midden in de wintersportsfeer zitten, dan is Madonna di Campiglio een logische keuze. Bovendien ligt het centraler in het skigebied, je bent van hieruit sneller in de satelietdorpen. Vanuit Pinzolo ben je al gauw een dik uur onderweg om in Folgerida te komen.

Wij verbleven vorige jaren in Hotel Montana: direct aan de piste, grotere en comfortabele kamers en ook een sauna. Maar geen restaurant.

 

 

Powered by GetYourGuide
uitzicht Pinzolo

Meer wintersport

Leestip

E-reader

Kobo-abonnees kunnen het boek gratis lezen.

Het pompeuze thee-emporium

In dit boek beschrijft Stefania van Lieshout haar reis naar India vanuit St. Ives, in Engeland. Er is een (vaag plan), meer een concept eigenlijk met als uitgangspunt dat de auteur niet wil vliegen om het klimaat niet nog verder op te warmen. Dus dat wordt de trein, bus of boot.

De auteur reist met haar partner vanuit Engeland naar Nederland, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Servië, Bulgarije, Turkije, Cyprus, Jordanië, Saoedi-Arabië, Qatar en tenslotte India.

Ze reist zonder uitgewerkt plan, dat betekent voortdurend beslissingen nemen. Potentieel dure vergissingen. Beslissingen die achteraf stom of gevaarlijk zijn, tegenvallen of anders uitpakken dan verwacht. Het is omgaan met tijd- en cultuurverschillen, communicatieproblemen met elkaar en de ander, verandering van klimaat, slaapgebrek en ander voedsel. Vaak ongemakkelijk.

Onderweg zien ze kruisraketten overvliegen in Saoedi-Arabië, in Qatar biedt een sekswerker zijn diensten aan. In India vissen koeien hun eten uit een zee van plastic. Ethische dilemma’s, culturele verschillen en politieke vraagstukken komen uitgebreid aan bod. Het is een humoristisch en soms kritisch reisverslag met veel liefde geschreven voor de mensen en de natuur onderweg.

Pin It on Pinterest