Wandelen over de toppen van de Monte Baldo: spectaculair mooi, spectaculair steil

Tussen Rifugio Chierego en Rifugio Telegrafo 

Over de kam van de Monte Baldo, wandelpad CAI 651

Er zijn wandelingen waarbij je geniet van het uitzicht, gezellig kletst en af en toe even stopt voor een foto. En er zijn wandelingen waarbij je vooral bezig bent met waar je je volgende voet neerzet. De route over de kam van de Monte Baldo is zo’n wandeling. Vanaf Prada Costabella, op duizend meter hoogte, gaan we met de kabelbaan en stoeltjeslift naar 1850 meter. Vervolgens wandelen we over de kam van Monte Baldo naar Tratto Spino waar de funivia (kabelbaan) ons naar beneden zal brengen.

Spectaculair mooi, dat zeker. Maar ook spectaculair steil en op sommige stukken zo smal dat een misstap nogal verstrekkende gevolgen kan hebben. We doen er twee dagen over, slapen in Rifugio Telegrafo, op een kwart van de route. Het is een wandeling van 12 kilometer, waarbij we ruim 700 meter stijgen, weer wat afdalen en vervolgens opnieuw stijgen.

Wel mooi, dat wel.

Maar wow.

Lift Prada Costabella

Rifugio Chierego (1911 m) – Rifugio Telegrafo (2147 m)

Vanaf Prada Costabella op duizend meter hoogte, nemen we de stoeltjeslift naar 1900 meter hoogte. Vanaf daar is het zo’n drie uur lopen naar Rifugio Telegrafo, op 2200 meter.

Het eerste stuk van Rifugio Chierego naar Telegrafo kennen we al. We hebben deze route al eens eerder gelopen.

Anderhalf tot twee uur wandelen dus. Dat valt mee.

Het is warm, maar het is maar een relatief klein stukje, slechts drie kilometer. Aan de ene kant de berg, aan de andere kant een diepe afgrond. Na twee uur lopen komen we aan bij ons eindpunt voor de dag, Rifugio Telegrafo. Bezweet maar voldaan. We strijken neer op het zonovergoten terras met een glas wijn, terwijl we kijken naar een paar MTB’ers op leeftijd die moeizaam over het zandpad naar boven fietsen. 

Is dit een wandel- of fietspad?

Overnachten in een berghut

We hebben een bed gereserveerd in de rifugio. Verstandig, dachten we, want het is hoogseizoen. Achteraf had het waarschijnlijk niet gehoeven. Het is maandag en er zijn meer dan genoeg bedden.

Met z’n vieren delen we een achtpersoonskamer. We hebben onze eigen lichtgewicht slaapzakjes en kussenslopen meegenomen, plus een handdoek.  Het avondeten is in de rifugio en er is zelfs keuze uit verschillende gerechten, waaronder een vegetarische optie. De wijn is prima en vloeit misschien te rijkelijk.

Maar ach. We hoeven morgen pas weer vroeg te wandelen.

’s Nachts is het heerlijk koel. Na de zwoele nachten aan het Gardameer voelt dat als een cadeautje. Water is schaars. Uit de kraan komt het vooral druppelsgewijs. Een douche zit er niet in. De wc wordt doorgespoeld met handgeschept water.

Het ontbijt is eenvoudig, maar prima. Voor de overnachting, het ontbijt en een fles water betalen we € 54,50 per persoon. Contact te betalen, want geen WiFi. Niet goedkoop voor wat je ervoor krijgt. Aan de andere kant: alles wat hier wordt geserveerd, is op meer dan tweeduizend meter hoogte terechtgekomen, zonder autoweg die naar de rifugio leidt. 

We vullen onze flessen en vertrekken met vier liter water. Eén liter per persoon. Te weinig bij meer dan 30 graden Celsius zal al snel blijken.

Cima Valdritta

Rifugio Telegrafo – Cima Valdritta

We vertrekken op tijd. Kwart voor acht.

Het is heet. Ruim boven de dertig graden. Geen wolkje aan de lucht. Nergens schaduw. De eerste uren hebben we het pad, op een enkele berggeit na, voor onszelf.

Het landschap is adembenemend. We zien een adelaar laag voor ons over de bergkam vliegen. Vlinders fladderen om ons heen. Berggeiten bekijken ons nieuwsgierig. Ze lijken ons te volgen.

Het is prachtig. Aan onze linkerhand het Gardameer, rechts de Adige-vallei. Daarachter meer bergen. Het pad is spectaculair mooi, geflankeerd door een spectaculair steile afgrond.

Het eerste gedeelte is nog redelijk te doen. Maar na de Cima Valdritta verandert het van een redelijk wandelpad naar, tja, hoe zal ik het noemen, een smal strookje. Soms verdwijnt het pad en zijn er alleen wat uitstekende rotspunten. Grote delen moeten we klauteren. Naast ons gaapt een diepe afgrond. Het toch al lage tempo vertraagt. De zon bijt.

Berggeit geniet van het uitzicht

Cima Valdritta – Cima Pozzette

Al snel klauteren we over steile rotsen. Soms zit er een kabel aan de berg bevestigd waar we ons aan kunnen vasthouden. Mijn aandacht gaat volledig naar mijn voeten.

Waar zet ik mijn volgende stap?

En dan die volgende. Niet omkijken. Niet naar beneden kijken.

En helaas ook geen foto’s maken. Mijn telefoon pakken terwijl ik op een rotspunt van misschien tien centimeter breed sta met naast me een afgrond, vind ik een slecht idee.

Mijn rugzak werkt ondertussen ook niet mee. Het ding zit tamelijk los en danst bij elke stap over mijn rug. Ik vind het daardoor moeilijk om mijn evenwicht te bewaren. Mijn partner biedt aan om ook mijn rugzak te dragen samen met die van hem. Voorop zijn buik.

Ik besluit er maar niet over na te denken wat dat met zijn evenwicht doet. Gelukkig is dat van hem een stuk beter dan dat van mij. Het helpt bij deze wandeling als je geen last hebt van hoogtevrees, lichtvoetig, lenig en sterk bent.

Hoogtevrees heb ik gelukkig niet. 

Uitzicht over de Adige-vallei

Cima Pozzette – Tratto Spino

De wandeling is vandaag maar negen kilometer. Negen. Toch doen we er met pauzes zeven uur over. We vertrekken om kwart voor acht en om drie uur zijn we bij de funivia.

Zeven uur lopen voor negen kilometer! Alleen is het grootste deel van de wandeling geen wandelen, maar klauteren. Op sommige stukken is er letterlijk niet meer dan een uitstekend rotspunt van tien centimeter tussen mij en de afgrond. Concentratie is het sleutelwoord hier. 

We krijgen alle vier, ieder op een ander moment, zo’n moment waarop je denkt: nu moet ik echt even stoppen. Het lichaam en het hoofd moeten even bijkomen.

Water drinken. Tot het op is. Aan het einde van onze watervoorraad moeten we nog een kwart van de route. Ademhalen. Kijken waar de volgende stap moet komen. En dan weer verder.

Tratto Spino – Malcesine

Als we uiteindelijk bij de funivia aankomen, ben ik vooral blij. Blij met het uitzicht. Blij met de bergen. Blij dat we het hebben gehaald.En vooral blij dat ik het heb overleefd.

Mijn voeten doen pijn. Mijn benen zijn moe. Mijn hoofd is minstens zo moe als mijn benen. Dit was de derde keer dat ik over deze bergkam ben gelopen. En het is de laatste keer.

Wel mooi, dat wel. Maar wow. Wat een wandeling.

Ook interessant