Bikepacking van Brisbane naar Melbourne

Sydney Opera House

Van Brisbane naar Melbourne per fiets, trein en bus

We gaan bikepacking! Na de halve wereld rondgevlogen te zijn, is het tijd voor een meer milieubewuste manier van reizen. We gaan met de fiets Australië bekijken. Een tweedehands. Om zo onze ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden en ons budget zo groot mogelijk. Een deel van de route van Brisbane tot Melbourne gaan we met de bus en de trein doen. We slapen zo veel mogelijk in budgethotels en eten lokaal. Onze fietsen doneren we aan het einde van de trip aan Bicycles for Humanity in Melbourne.

Hieronder lees je hoe we dit aangepakt hebben en waar we tegenaanliepen.

Het fietsplan

Brisbane is het startpunt van onze reis. We vertrokken uit de stad met het idee om langs de oostkust naar Melbourne te fietsen. Wat volgde was geen idyllische kustroute, maar een mix van snelwegen, verlaten stranden, hitte, regen en het schakelen tussen fiets, trein en bus. Onderweg leerden we dat “vlak” relatief is, plannen zelden standhouden en dat juist de omwegen — met krekels, eucalyptusgeur en onverwachte ontmoetingen — deze reis de moeite waard maakten.

Met twee tweedehands mountainbikes (150 euro samen, gekocht bij een lokale Men’s Shed) testen we een paar dagen de fietsen uit in de hitte van het heuvelachtige Brisbane. Het viel niet mee. Deze dagen gebruikten we voor het aanschaffen van de fietsbenodigdheden.

Onze bagage was tot het minimum teruggebracht zodat de spullen pasten in mijn fietstassen en de rugzak van mijn partner. De koffers waren vooruitgestuurd naar (een vriend) in Melbourne.

Vreemde vogels langs de route – pelikaan

Brisbane – Beenleigh 39 km

We verlaten Brisbane met een weinig ambitieus plan. De eerste dag fietsen we 39 kilometer. Wat volgt is geen romantisch fietspad langs de kust, maar de realiteit van de Australische infrastructuur: de M1. Een autoweg waar het verkeer met ruim honderd kilometer per uur voorbij raast. Wij fietsen (legaal) over de vluchtstrook. Pauze volgt bij Mount Gravatt-begraafplaats, de enige plek op de route die schaduw, openbare toiletten en bankjes biedt.

Het is heet en vooral benauwd. De telefoon overhit binnen een kwartier en gaat op zwart in de houder met een doorzichtig plastic hoesje. Ik ook trouwens.  Bij een tankstation eten we een ijsje. Tegen vieren bereiken we het hotel. ’s Avonds pizza in het dorp. Beenleigh voelt als een frontier town — een plek waar je niet blijft, maar doorheen trekt. Vrienden hadden ons voor vertrek gewaarschuwd. “It’s rough out there”. Ik vind het op het oog alleszins meevallen.

Beenleigh – Surfers Paradise 42 km

Op de tweede dag is het doel om voor zes uur ’s avonds, voor het donker, bij het volgende hotel  te arriveren. We rijden weer vooral langs de M1 en industrieterreinen. Ontbijt bij café Vibes bij Ormeau. Na een paar kilometer fietsen begint het te stortregenen. De zoete geur van eucalyptus vermengt zich met het aroma van natte dennenaalden. Vreemde vogels kwetteren erop los. Half een zijn we al bij onze accommodatie.

• Overnachting in het Pacific Coast Motel.

man met worm

Tweed Head – Brunswick Head 48 km

Om zeven uur ’s ochtends na de nachtelijke regen ruikt de jasmijn overweldigend. De eerste vijf kilometer gaan we over een nat fietspad, weer langs die beruchte M1. Dan, een fietspad door een soort bos. Er is niemand behalve wij en luidruchtige krekels. Vandaag laten we Queensland achter ons en komen we in de regio New South Wales aan. Er is een uur tijdsverschil.

Na zestien kilometer is het tijd voor pauze en ontbijt. Eggs Benedict. Het is ten slotte ook een beetje vakantie. Nog 32 kilometer te gaan. Een pelikaan baadt in het water. Bij Hastings Lookout Point gaan we het strand op: yucca’s en rotsen, even uitpuffen. Dan nog 22 kilometer te gaan, waarvan tien over een weg zonder fietsstrook, terwijl de auto’s weer met 100 kilometer voorbij razen. Mijn hart klopt boven het verkeer uit. Daarna volgt 13 kilometer strand van het Wootung-natuurreservaat.

Billinudgel

We slapen in Billinudgel. Het gebouw kan zo uit een western weggelopen zijn. Houten balustrades, de mannen type ruwe bolster, blanke pit. Het vrouwelijk barpersoneel noemt me hon en darling. De kamer is veel te duur: 120 euro voor een kleine kamer zonder airco of raam dat open gaat. De badkamer moeten we delen met andere gasten. Een jazzband speelt in de tuin. Dat maakt veel goed. Het ontbijt voor morgen vroeg slaan we in bij de enige winkel van het dorp, tegenover het hotel. 17 euro voor een pot yoghurt, een fles cola en wat chips.

• We slapen in een hotel in Billinudgel.

Brunswick Head – Byron Bay 34 km

Deze dag begint met een steile heuvel. Eerst zes kilometer langs de weg. Dan volgen we een fire trail, los zand dat vochtig is. Het getjirp van de krekels bereikt een crescendo. Het pad, of wat ervoor moet doorgaan, is overgroeid. Gezien het aantal overreden slangen op de weg, vermoed ik dat er nog veel meer van hun broeders en zusters in leven zijn. En dat die vandaag op dit pad zitten, verscholen in het gras, wachtend tot er een nietsvermoedende Nederlander voorbij fietst. Ik neem voorzorgsmaatregelen. Al zingend “lalala” fiets ik voort. Zo de slangen waarschuwend en erop rekenend dat ze ruim baan maken voor mij.

Slangen en zompig zand

Dan komen we uit op het strand met een wassende tijd. We ploeteren door het zompige zand. Elke paar meter ligt een zwarte dode vogel, een shearwater. Geen slangen, dat dan weer niet. Halverwege houden we pauze, even pootjebaden. De golven zijn hoog, de branding is te sterk om te zwemmen. Aan het einde moeten we steile duinen op om weer op de weg te komen. Ik krijg mijn zwaarbeladen fiets nog geen meter omhoog getild. Gelukkig heb ik een sterke man bij me.

• In Byron Bay slapen we in een Airbnb en houden we een dag rust.

Byron Bay – Ballina 32 km

Een relaxte dag, we fietsen de eerste 18 kilometer langs de kust over grotendeels fietspad. Het is plat. Fijn. Op de brug bij Ballina zitten pelikanen en visarenden.Avondeten is bij de Wharf Bar aan zee. Het lijkt zowaar even vakantie.

In Ballina slapen bij het charmante Cubana Ballina.

Tyagarah beach

Ballina – Woodburn 35 km

We proberen de M1 te vermijden; dat betekent drie kilometer extra fietsen. Dat lijkt niet veel, maar in de tropische hitte, over heuvels, valt dat niet mee. We vertrekken vroeg. Van het motel is het een kwartier fietsen naar de Burns Point Ferry. De veerboot brengt ons naar  de andere kant van de Richmond-rivier. De overtocht is gratis voor fietsers. Hier volgen we grotendeels de rivier.

Het terrein is lekker plat en er is weinig verkeer. Een minpuntje is de tegenwind. De gazons zijn overal keurig gemaaid. Een prestatie, want dit zijn geen Nederlandse tuintjes, geen postzegelformaat zoals bij ons, nee, deze landerijen zijn meer formaat landkaart. Vogels volgen ons. Langbenige dames, jongelingen met kuifjes, schreeuwlelijken, groot, klein, operazangers, terwijl andere vogels meer country zingen.

Woodburn – flying foxes

Huntsman Spiders en Flying Foxes

In Woodburn slapen we bij het Road & Reel Motel, een prettige plek om een drankje te drinken en te eten. Het raam op onze kamer kan niet helemaal dicht. Geen probleem, totdat ik wil gaan slapen, net voordat ik het licht uitdoe, zie ik in mijn ooghoek iets zwarts bewegen over de grijze muur. Groot, grijs en snel. Ik weet niet wat het is, maar goed is het niet. Het beest kruipt onder het bed. Van slapen kan voorlopig geen sprake zijn. Na een jacht van een kwartier heeft mijn reisgenoot het dier te pakken. Een klap met een schoen maakt een einde aan het bestaan van deze huntsman spider. Een spin zo groot als mijn hand. Die in tegenstelling tot zijn soortgenoten geen web bouwt, maar op zijn prooi jaagt. Voor de rest van de reis zal de Huntsman in gedachten met me meereizen.

Buiten hangen duizenden flying foxes (vliegende honden) als vampieren ondersteboven in de bomen. Ze krijsen, fladderen en slaan hun vleugels uit. In gevangenschap schijnen ze de neiging te hebben om te overeten, met obese vleermuizen tot gevolg. Dat lijkt me een goede reden om deze, en andere dieren, niet onschuldig in de gevangenis te zetten.

• We slapen in het Road & Reel Motel.

Woodburn – Maclean 65 km

De eerste achttien kilometer gaan over de befaamde M1. Het is heet, benauwd. Ik heb nog rauwe billen van voorgaande dagen. De fietsstrook is breed, dat wel. Weinig opspattende steentjes. Ook een plus. Na elf kilometer houden we een koffie- en culturele pauze bij ‘Little Italy’, een museum over Italiaanse immigranten uit de Veneto-regio, die zich hier vestigden aan het einde van de 19e eeuw.

We kunnen gelukkig de autoweg achter ons laten voor de 23 kilometer lange Serendipity Track door het Tabbimoble-moeras. Hoewel een norse vrouw in een auto ons probeert terug te sturen. “The gate is locked.” Het is onmogelijk door het park te fietsen volgens haar, hoewel een parkranger ons ’s ochtends bij de koffie heeft uitgelegd hoe er te komen. Een flagrante leugen dus, dat blijkt wel als we stug doorfietsen. De gate is een houten dwarsbalk met meer dan voldoende ruimte voor ongemotoriseerd verkeer. Nieuwsgierige kangaroes heten ons welkom. Een zompig keienpad doorklieft het moeras, gevolgd door een los zandpad.

Italiaanse migranten en ontheemde Schotten

Aan het einde van het park ligt het Bimbini Riverside Tankstation, ideaal gesitueerd voor een pauze. Ondanks mijn aankoop ter waarde van vijftien euro kunnen ze nergens een kraan vinden waar mijn waterflessen gevuld kunnen worden. Ook een toilet blijkt niet tot de service te horen. Het advies is twee kilometer verder te fietsen naar een openbaar toilet. Vriendelijkheid is in deze rimboe niet te koop.

Onze dag eindigt in Maclean, een pittoresk plaatsje en bedevaartoord voor ontheemde Schotten. ’s Avonds eten we bij het Argyle Hotel, een historisch pand in het centrum.

• We overnachten bij het Waterview Hotel aan de Clarence-rivier.

Serendipity trail – Tabbimoble moeras

Maclean – Grafton 48 km

Twaalf kilometer vanaf Maclean nemen we de Lawrence Ferry. Deze is gratis en vaart 24 uur per dag. De overtocht brengt ons naar een boerenlandschap dat in Nederland niet misstaan zou hebben op wat vreemde vogels en een schildpad na. We houden de Clarence-rivier aan onze linkerhand. Vanuit groene weilanden kijken koeien en paarden ons nieuwsgierig na. Voor hen zijn wij de vreemde vogels. Het talrijke vee trekt vliegen aan en wij ook.

• Het Espana Hotel in Grafton ligt aan een drukke weg.

We moeten eerst nog een heuvel over.

Grafton – Woolgoolga 59 km + 10

Dit deel van de route leidt ons door bos, jungle en private property. Volgens Google Maps is dit traject grotendeels vlak!!! Niet waar. Tenzij je de Himalaya’s als norm neemt. De eerste vijf kilometer gaan over steile heuvels; daarna nog meer heuvels. Halverwege de ochtend komt daar een stevige tegenwind bij. We volgen Google Maps die ons naar een ondoordringbaar bos leidt. We nemen de eerste beste weg door Private Property.

Google Maps

Ik ben blij dat we niet in de Verenigde Staten zijn, met een boze Texaanse boer die indringers zijn terrein afschiet. Ook deze weg leidt naar niets. We moeten terug, zo klokken we er tien kilometer bij, waarna we toch op de M1 terechtkomen. Deze hadden we willen vermijden.  Bij Ampol Foodary Halfway Creek ga ik twee voor pampus op een houten bankje. Uitzweten en mijn hartslag tot een aanvaardbaar niveau laten zakken. Na de pauze nog zeven kilometer naar de kust, waar we bij Corindi Beach Hotel een drankje nemen, voordat we de laatste elf kilometer naar onze AirBnB fietsen.

’s Avonds eten we een heerlijke pizza bij Riptide Pizzeria om de hoek.

Sawtell strand

Woolgoolga – Sawtell 38 km

Een weinig enerverende dag langs de kust. Bij Stef & Co in Coff’s Harbour koffie en brunch aan de rivier. Nog elf kilometer te gaan.

• Sawtell Motor Inn is een prima hotel, met een niet zo prima ontvangst. Geeft niet. We slapen toch goed.

Sawtell – Nambucca Heads 45 km

De Tourist Road 18 gaat door Bongil Bongil National Park. Het landschap is prachtig. Het voorbijrazende verkeer van de parallel lopende A1 verstoort jammer genoeg het zen-gevoel. Halverwege nemen we pauze bij The Anchors Wharf.

Vanaf Urunga fietsen we over de Giinagay Way tot bij Nambucca, een laatste scherpe klim.

• Bij Foster View Bungalow verwelkomt een vriendelijke vrouw ons.

Haar kleinkinderen racen met hun fietsjes langs onze bungalow. Kangaroos spelen op het gras.

Nambucca Heads – Eungai 37 km

We kiezen voor een gemakkelijk ritje vandaag. Vooral omdat we anders 70 kilometer zouden moeten fietsen bij gebrek aan accommodatie onderweg.

Als we in de vroege ochtend wegfietsen uit Nambucca Heads, maken we een steile afdaling. Onderaan de helling staan een paar slaperige kangaroos de omgeving te bewonderen. We moeten een noodstop maken om de dieren te ontwijken. Jammer, want de vaart uit de afdaling. Ik probeer het niet eens naar boven te fietsen. Dit gaat mijn krachten te boven.

Giinagay Way

Zo gauw we Nambucca Heads uit zijn, vervlakt het terrein. We gaan verder op de Giinagay Way die we gisteren verlaten hebben, gevolgd door vier kilometer M1-hel en dan een gravel path over de Soutbank Road. We moeten hiervoor drie kilometer omrijden, maar dat is het waard om de M1 op het laatst te vermijden.

Eungai is een plaatsje ter grootte van een postzegel omringd door niets. Geen restaurants, bars of andere horeca. De enige ‘winkel‘ hoort bij een tankstation. Eerst een ijsje en dan slaan we proviand in (pasta en potten saus), want we slapen in een Airbnb met een keuken en een zwembadje met uitzicht over de vallei.

Onze vriendelijke host Tanya blijkt van Nederlandse komaf te zijn. Ze trommelt haar broer op en nodigt ons uit om mee te gaan naar een community dinner in de lokale sportzaal. Voor vijftien dollar per persoon krijgen we een prima driegangenmaaltijd en gezelschap van Tanya, haar broer, haar vriendinnen. Onze proviand laten we achter.

Bongil Bongil National Park

Eungai – Kempsey 37 km

Weer een korte dag. Volgens de weersvoorspelling is er een storm op komst. Onweer, hevige regen en hagel. Als we vroeg wegrijden, kunnen we de storm voor zijn. Onderweg is het vochtig, warm en beestjes. Eerst weer een stuk M1. Blèh. Dan volgt de Macleay Valley Way via Clybucca en Bellembopini. Een tamelijk rustige landelijke weg.

Na 16 kilometer houden we pauze langs de weg. Weer elf kilometer later kunnen we eindelijk een broodnodige koffiepauze inlassen bij Mimi’s in Frederickton. We blijven de storm voor, die inderdaad vrij snel losbarst na onze aankomst. Nog zeven kilometer te gaan voordat we bij ons hotel arriveren om elf uur ’s ochtends.

• Het City Centre Motel.

De fiets in de bus van Kempsey – Sydney 500 km

Het slechte weer houdt voorlopig aan. Volgens de weervoorspelling krijgen we de komende vier dagen onweer, wind en stortregen. Ik vind het mooi geweest. In Kempsey nemen we de bus naar Sydney. Dat blijkt moeilijker dan gedacht. Onze fietsen kunnen gratis mee, maar moeten wel in een speciale fietsbox. De dozen kunnen we ook weer gratis op het station krijgen. Om de fietsen erin te passen, moeten het stuur, het zadel en de trappers eraf en het voorwiel eruit. Een half uur voordat de bus vertrekt, moet de doos ingepakt zijn.

Het is een reis van acht uur tot Sydney waar we ‘s avonds rond een uur of acht afgezet worden bij het centrale treinstation. Het is al donker en we moeten onze accommodatie nog vinden. Een Airbnb in het centrum, toch nog een kwartier fietsen. Eerst moet de fiets weer in elkaar gezet worden op een druk treinstation.

Darling harbour Sydney

Twee dagen in Sydney

Eenmaal in Sydney gaan we natuurlijk de Opera bekijken, de Harbour Bridge, de botanische tuin en nemen we de ferry, gewoon zonder plan. We stappen uit bij Cockatoo Island, een voormalige strafkolonie en scheepswerf. Behalve het industriële erfgoed heeft het eiland ook accommodatie en een café. Ik vind het mooi.

De volgende dag maken we een kustwandeling van Bondi naar Coogee. Prachtig, zeker. Maar na 600 kilometer langs de kust fietsen niet overweldigend.

De stranden zijn verdacht rustig voor een zomerse dag in een miljoenenstad. Zou het liggen aan de recente aanslag op Bondi Beach, de regen van de afgelopen dagen of de aanvallen van haaien, maar liefst vier in 48 uur? Het kan natuurlijk ook dat de Australiërs verwend zijn met duizenden kilometers ongerepte kust voor het uitkiezen.

Op de route komen we langs vier ocean pools. Dat zijn zwembaden aan de kust gevuld met zeewater, waar je gratis kunt zwemmen. Hier is geen gevaar voor stromingen, haaien en hoge golven.

Ocean Pools Sydney

Bondi trail

De trein Sydney – Katoomba (Blue Mountains) 100 kilometer

Vanuit Sydney gaan we naar Katoomba in de Blue Mountains waar we de Three Sisters  gaan bekijken. De trein vertrekt vanaf Centraal Station. De fietsen mogen deze keer onverpakt mee, roll-on/roll-off. Het is een boemeltreintje. Wij zijn een van de laatste passagiers op deze trein. Na ons wordt deze uit de roulatie genomen. Officiëel is er plaats voor één fiets. Een behulpzame passagier wijst ons een grote lege ruimte, waar we de fietsen kwijt kunnen. De trein stijgt duizend meter.

Three sisters

De rit duurt twee-en-een-half uur tot Katoomba. Daar moeten we weer heuvels af en op fietsen om bij ons hotel te arriveren. Het boetiek-hoteltje is een verwennerij na tientallen nogal basale motels. We zijn de enige gasten; de lounge met gratis koffie, thee en lekkernijen hebben we voor onszelf.  Niet alleen dat, we kunnen voor onze in-house entertainment kiezen uit een collectie vintage video’s uit de vorige eeuw.

De Three Sisters mogen we van veilige afstand bewonderen. De rest van de Blue Mountains zal grotendeels voor ons gesloten blijven. Door de hevige regen de afgelopen dagen zijn de paden door het park afgesloten.

• Het Kurrara Guest House,

The three sisters, Blue Mountains

Kurrara Guest House – Blue Mountains

Klaar voor de Australian Open Melbourne

Bathurst

Drie dagen in Bathurst

De trein doet er twee uur over om in Bathurst te arriveren. Een overnachting en dan verder. Dat is ten minste ons plan. Maar we hebben niet met de stationmaster gerekend. De met een zonnebloemketting versierde stationschef drukt ons drie foldertjes in de hand en overtuigt ons dat het stadje van zesendertigduizend zielen het epicentrum van de beschaafde wereld is. Hier is het te doen. De natuur, de art-deco-gebouwen, culinaire hoogtepunten, het racecircuit, de musea. Ze schreeuwen om onze aandacht en tijd.

• Bovendien blijkt het Victoria Hoteleen charmante en relatief goedkope plek te zijn die ons met liefde nog een aantal nachten accommodeert.

Vooruit, waarom niet? We hebben nog een paar dagen over in ons reisschema.

R&R in Bathurst

Bij het Victoria Hotel speelt Joel Leggett in de tuin. Parelen voor de zwijnen. Zijn melodieuze zang en gitaar gaan verloren in de commotie. Bij 45 °C fietsen we naar het naburige Abercrombie en het Mount Panorama Race Circuit. De droge warmte is (voor korte tijd) beter te verdragen dan de vochtige hitte in Queensland. Gevolgd door een heritagewandeling door de stad.

Twee vrijwillers op leeftijd leiden ons door het liefelijke Miss Trail House-museum. ’s Avonds in het park bij het oorlogsmonument is er een gratis openluchtbioscoop. Het Fossil and Dinosaurs Museum blijkt verrassend interessant te zijn. We eten Libanees bij Maalouf, Australisch bij het Oxford Hotel en fusion bij ons Victoria Hotel. Bij Norma Joan, een mooi binnenplaatsje, een drankje. De Church Bar is een mooie plek voor een G&T.

Bus Bathurst – Cootamundra 255 km – Melbourne 560 km

Om half negen ’s ochtends vertrekt de bus naar Cootamundra. Voor die tijd moeten onze fietsen weer boxed up zijn. Onze dozen staan nog op het station van Bathurst gestald. In Cootamundra moeten we overstappen op de trein met 25 minuten overstaptijd (met onze geboxte fietsen).

Een uitdaging, maar volgens Sarah, de stationmaster, geen probleem, want de trein uit Sydney heeft altijd vertraging. Even voordat we de bus opstappen, krijgen we bericht dat de trein naar Melbourne geannuleerd is. De spoorlijnen kunnen niet tegen de hitte.  We zullen met de vervangende bus verder moeten. In de bus zit geen restauratiewagen zoals in de trein, terwijl we de hele dag op reis zijn. Sarah, de stationmaster, brengt ons een paar flessen water en koekjes, opdat we onderweg niet omkomen van de honger.

Met een uur vertraging komen we in Cootamundra aan. Daar wachten we op de volgende bus die ons naar Melbourne neemt, waar we om negen ’s avonds aankomen. Het kost een half uurtje om de fietsen te ontboxen en dan nog 45 minuten door het donker fietsen naar het appartement van een vriend.

Drie dagen in Melbourne

Melbourne is een aangename stad met een bizar klimaat. Binnen een dag kan de temperatuur tussen 15 en 40 °C liggen. De temperatuurverschillen komen doordat de wind draait. Uit het noorden komt de woestijnwind en uit het zuiden waait de poolwind. Tussen Melbourne en de Zuidpool ligt niets om deze te breken. Het is een stad van ruim vijf miljoen inwoners; zo voelt het niet. De wegen zijn ruim opgezet.

Toeristische hoogtepunten in Melbourne

We fietsen en wandelen langs de Yarra-rivier, drinken koffie in de wijk Carlton (waar de Italiaanse invloeden nog altijd voelbaar zijn). Dwalen door Chinatown dat naadloos overgaat in Little Italy, waar we de tram de tram laten en bij Pellegrini “de beste koffie in Australië” drinken. De gratis toeristentram, lijn 35, is de sufste rit ooit. Een trip door onduidelijke wijken met flatgebouwen.

De Aboriginalkunst in de National Gallery is indrukwekkend. Bij St. Kilda’s Beach is het te doen. Bars, restaurants, de regenbooggemeenschap en strand natuurlijk.

Het zit erop. Onze fietsen gaan naar ‘Bicycles for Humanity’ en wij naar huis.

Compacte paklijst fietstrip

Kleding

• reflecterend fietsshirt
• 2  korte broeken
• Lichtgewicht regenjaS
• Vest en zomerse lange broek
• Ondergoed en sokken (sneldrogend)
• Zwemkleding
• Pet of hoed

Schoeisel

• Stevige schoenen
• Slippers voor douche, zwembad, strand

Bescherming & verzorging

• Zonnebrand SPF 50
• Lippenbalsem met SPF
• Zonnebril
• Basis EHBO-set (paracetamol, pleisters, alcohol, schaartje, pincet)
• Insectenspray
• Toiletspullen (mini tandpasta, tandenborstel,zeep, shampoo)
• Lichtgewicht handdoek

Fiets & reparatie

• Fietstassen en plastic zakken om de bagage in te verpakken, zodat deze droog blijft bij regen.
• Klein stuurtasje
• Fietsslot
• Mobiele telefoonhouder
• Reserve binnenband
• Plakset
• Fietspomp
• Spinnen
• Bagagedragers
• Multitool
• Kettingolie
• Powerbank + oplaadkabels
• Fietsverlichting

Navigatie & documenten

• Locale Simkaart
• Telefoon + offline kaarten
• Eventueel fiets-GPS
• Paspoort / rijbewijs
• Bankpas / creditcard
• Reisverzekering
• Eten & drinken
• Waterflessen minimaal 2 liter.
• Snacks / noodproviand (repen, noten, koekjes)
• Zakmes

Melbourne strand

Ook interessant