Alleen een leeg omhulsel rest nog van het vroeger statige herenhuis in Villa Real de Santo António. Hier, in hotel Guadiana, hadden we onze overnachting onderweg naar Lissabon gepland (maar niet geboekt). Het etablissement bestaat zo te zien alleen nog in cyberspace, waar het een virtueel tweede leven leidt.

In een paleisje

Op zoek naar een alternatief komen we bij een Pousada in Estói uit.  Kamers genoeg buiten het hoogseizoen. Voor €40 per persoon mogen we de noodlijdende Portugese economie de komende nacht steunen.

Palacio de Estoi

Lekker luxe overnachten

Het kost een paar centen maar dan heb je ook wat, zelfs de in Portugal wonende schrijfster Tessa de Loo is het met me eens.

‘In de Algarve staat een frivool 19de-eeuws zomerpaleis. Zo’n paleis waar keizerin Sissi had kunnen wonen. Roze van buiten en van binnen een rococo-interieur met engeltjes en krullerig stucwerk. Palácio de Estói is een pousada, een luxe staatshotel, zoals er veel zijn in Portugal. Ik spreek hier het liefst af met vrienden op het boventerras. Daar zitten we, ook in de winter, met gemak uren te praten bij zwarte thee en amandellikeur, met uitzicht op zee’ (bron Volkskrant).

Behalve de overnachting in een bijzonder luxe kamer krijgen we een uitgebreid ontbijtbuffet; gebruikmaking van het Turks bad, gym, sauna, binnen- en buitenzwembad met zonneterras en een kijkje in de 19e eeuwse huishouding van de graaf Francisco José de Carvalhal e Vasconcelos.

Palacio de EstoiLigging

Het Palácio de Estói ligt tien kilometer ten noorden van Faro, in de Algarve. Na het overlijden van de graaf bleef het gebouw in familiebezit totdat de gemeente het in 1987 overnam.

Sinds mei 2009 is het een onderdeel van de Pousadas de Portugal keten. Het hotel is gerenoveerd door de architect Gonçalo Byrne.  Het originele fornuis staat er nog, ook de keukentegels hebben de opknapbeurt overleefd. 

De op Versailles geïnspireerde paleistuin wacht op betere financiële tijden voor het groot onderhoud. In de tussentijd vormt het een palmbomenkerkhof.

Het interieur

De paleiszalen zijn lekker eigenwijs gemeubileerd. Men neme barokke muurschilderingen, antieke houten vloeren, voeg daar tafels en stoelen uit een Ikea-achtige koker aan toe en voilà een bijzonder binnenhuis architectonisch experiment is geboren. Je mag het eigenlijk niet zeggen, maar in dit geval hopen we maar dat het kindje geen lang leven is beschoren.

De zalen staan doelloos te wachten op gebruik terwijl het personeel zich ijverig naar de prestatiebeloning toewerkt. We kunnen stemmen voor de ‘medewerker van de maand’.  Dat wordt het kamermeisje, we hebben haar weliswaar nooit gezien, maar de slaapkamer is schoon, groot en ze verdient vast en zeker niet veel.

Bezienswaardigheden

De volgende dag staan de Milreu ruïnes op het programma, dit zijn de resten van een Romeinse nederzetting in de buurt van het dorp. Voor het grootste deel vraagt het veel van een geschiedkundige leek zoals ik om in deze bouwval iets in te herkennen. De visjes in de badkuipen vind ik wel charmant.

Romeinse mozaiek

Mozaïeken

Die zouden vast ook aardig in mijn badkamer staan. Weet niet of de huisbaas daar blij mee zou zijn als ik zijn relatief nieuwe badkamertegeltjes vervang door tweeduizend oude jaar mozaïeken.
Nou, dan moet dat maar even wachten tot ik mijn eigen paleisje laat bouwen.
error:

Pin It on Pinterest

Share This