graffiti onder brug

Een vulkaan in mijn buik

Er groeit een vulkaan in mijn binnenste. Steeds luider begint hij te rommelen. Woest en kwaadaardig. Hij staat op het punt van uitbarsten.

Wat ik voel is onmacht, vermoed ik.

Ik kan niets doen om de situatie te veranderen. Ik ben boos, maar op wie? Ik weet het niet. Het virus, de overheid, de situatie.

Nee, niet de overheid. Die moet ook maar roeien met de riemen die ze hebben. Ik ben blij dat ik niet diegene ben die over leven en dood moet beslissen.

Waar is de zon gebleven?

Buiten is het grijs. Ik heb al jaren geen zon meer gezien, althans zo voelt het. De inspiratie om te schrijven is opgedroogd, energie om nieuwe recepten uit te proberen heb ik niet meer en datzelfde wandelingetje rondom het huis heb ik ook wel gezien. Alle puzzels zijn af, mijn favoriete series al gebingewatched en de beste boeken heb ik uit.

Natuurlijk, de meeste mensen hebben het zwaarder. Daarom mag ik niet klagen. Ik heb genoeg te eten, een dak boven mijn hoofd en tot nu toe ben ik gezond gebleven. Ook sta ik niet op het punt om mijn zaak of baan te verliezen.

Eenzaamheid tijdens de lockdown

De kranten staan hier vol over kinderen die niet kunnen ontsnappen aan een gewelddadige thuissituatie. Alleenstaanden vereenzamen. De lockdown regels hier in Engeland behoren tot de strengste ter wereld (bron).

Vandaar dat ik in de afgelopen maand, buiten mijn inwonende zoon, welgeteld twee personen in levenden lijve heb gesproken.

Twee.fucking.mensen.in.levenden.lijve.

Tenminste als je de gesprekken met supermarktmedewerkers niet meetelt. ‘Thank you‘,’You are welcome‘ en ‘Where can I find the puff pastry please? Niets van te zeggen, de Engelsen blijven vriendelijk, ook in een lockdown. Achter het masker verbergt zich misschien wel een glimlach, wie weet?

Online lessen

Ik kijk naar mijn kinderen en de vulkaan gromt nog wat harder. De oudste zit al een jaar achter zijn computer om lessen te volgen. Één.fucking.jaar in de bloei van zijn leven. De jongste doet alsof hij het wel best vindt. Zijn gaming scores verbeteren met de dag.

Mooi toch?

De lente komt eraan

Maar afgelopen maandag, 22 februari, brak – althans virtueel – bij mij de zon door. Dat gebeurde tijdens een persconferentie.

Boris Johnson, de Britse premier, kondigde aan hoe Engeland de komende maanden langzamerhand de beperkingen gaat opheffen (bron).

Dat kan omdat uit alle cijfers blijkt dat het vaccinatieprogramma buiten verwachting goed werkt.

De Britten hebben na Israël en Dubai de meeste inwoners ingeënt, op het moment van schrijven zijn dat er 20 miljoen, met andere woorden bijna 1/3 van de bevolking is al gevaccineerd (bron).

bij in krokus

Succes Brits vaccinatieprogramma

De ziekenhuisopnames wegens Covid-19 besmettingen en aantal doden in het Verenigd Koninkrijk daalt snel. Dat is te danken aan de zware lockdown en aan het grote aantal vaccinaties. Ik word, als zelf verklaard tegenstander, zowaar postuum fan van Brexit. Want dat moet je de Brexiteers nageven. Ze hebben doorgepakt met het aankoop van het Covid-19 vaccin, in tegenstelling tot de broddelende Europese Unie.

Op 8 maart mogen de kinderen weer naar school. Daarna worden elke vijf weken de maatregelen verder versoepeld.

Chris Whitty,  de Chief Medical Officer van Engeland, is optimistisch. Hij heeft er vertrouwen in dat het goed komt. En als hij dat heeft dan heb ik dat ook en met mij vele anderen. In de nacht volgende op de persconferentie boekten de Britten massaal hun zomervakantie naar de zon.  De eerste festivals zijn al aangekondigd.

Er gloort licht aan het einde van de tunnel.

 

zonsondergang

 

De zomer van hoop

21 juni begint de zomer. Als alles loopt zoals verwacht, worden op die dag alle beperkingen opgeheven.

En de vulkaan in mij, die dooft langzaam uit.

Verder lezen

error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This