Eind April 2020

De lockdown is bijna twee maanden bezig

Vandaag stond er een artikel in de krant over een persoon die zich herinnert dat “we tijdens de oorlog tenminste contact hadden met elkaar. Toen konden we elkaar wél aanraken en liefkozen…”. Nou, ik heb diezelfde oorlog echt anders ervaren.

Op kostschool, eerst in Verona en daarna in Colà, zag ik mijn moeder ternauwernood, hoogstens een keer per jaar. Ook mijn zus zat op kostschool, eerst in Verona, samen met mij en daarna bij de nonnen in Castelletto. Mijn moeder was geëvacueerd, bergopwaarts, boven Biasa bij Cà. Ze liep elke dag naar beneden, naar het dorp om het postkantoor open te houden. Mijn broer verbleef bij de herders in Prada, want de school was gesloten … Naast mijn moeder bevonden zich in het dorp alleen mijnheer pastoor, de Duitse bezetters en de nonnen.

Er was een avondklok ingesteld en ook gold er een verbod op samenscholing; niet meer dan drie personen. We vreesden de bombardementen en razzia’s en met angst dachten we aan de mannen, ver weg op de Russische steppen, de gevangenen in de concentratiekampen en de partizanen in de bergen. En niet te vergeten de dagelijkse strijd om een stuk brood.

En liefkozingen? Nee, daar maakte werkelijk niemand zich druk om.

Bella Ciao

(red. lied door de partizanen gezongen tijdens WOII)

Vanochtend bezoek gehad van Rosemarie uit Swolgen. Ze bracht zelfgemaakte kruidenboter en een tegeltje met een spreuk van de dichter Bertus Aafjes, “Onbegrijpelijker dan de dood is het leven”.  Heel actueel.

De brand van de Peel heeft 800 hectare bos verwoest. En ondergronds gaat het vuur mogelijk nog door.

De leuke verrassing van vandaag: onze oudste kleinzoon is op bezoek. Sinds een maand hadden we hem niet meer gezien. Hij bracht seringenbloemen mee en ’s avonds at hij een grote omelet en een kommetje met aardbeien en bosbessen. Wat heerlijk om hem zo te zien smikkelen van mijn kookkunsten.

 

25 april: nationale feestdag in Italië

Het zou een uitbundig volksfeest worden, want de oorlog was 75 jaar geleden afgelopen. Ik krijg een video van Mari: Rome, totaal verlaten en één man, alleen, voor het Vittoriano – het monument van Victor Emanuel II -, de president, Mattarella. Schokkend.

Na een wandeling in het bos heb ik dorst en herinner me die keer dat Clara en ik naar een berghut op de Monte Baldo wilde klimmen en we verdwaalden. We waren erg dorstig en toen we een herder tegenkwamen vroegen we hem waar we wat water konden vinden. Hij leidde ons naar een “röza”, een stroompje met een fonteintje voor de kudde om de dorst te lessen.

En zo heb ik geleerd dat de roos uit het Toscaanse gezegde niet die frisse bloem was, maar een bergstroompje (zie mijn artikel in het blad Incontri).

 

Tussen haakjes: vandaag is het Koningsdag, de klokken luiden in heel Nederland en op het plein in Horst spelen vier trompetters het Wilhelmus. Fijne verjaardag Alexander. Gisteren heeft Chiarangela samen met haar dochters twee tompoezen meegebracht om de verjaardag van de koning te vieren en een hart van chocolade gevuld met chocolaatjes. Het regent.

 

Vanochtend, voor de eerste keer na 14 maart, was ik weer in Horst om boodschappen te doen. Mondmasker op en handschoenen aan. En een bezoekje aan de kerk om een paar kaarsen in het atrium aan te steken. Het glazen scherm, dat Jan niet wilde, is net op tijd aangekomen.

 

April komt glorieus aan haar einde.

Sinds 1901 was april niet zo zonovergoten als nu, zo gul met heldere hemels en bloemen.

Een slecht bericht ben ik vergeten te vertellen; het virus nam een leeftijdgenoot van Huub mee. Hij woonde in Herkenbosch, waar wegens de “Peelbrand” het hele dorp geëvacueerd was en Huub belde hem om te horen hoe het ging. De echtgenote antwoordde dat haar man na een vreselijke periode een paar dagen geleden was overleden zonder dat ze afscheid had kunnen nemen.

 

1 mei

Normaal gesproken zou het nu meivakantie zijn. Vanaf de verjaardag van de koning tot vandaag, tot 4 en 5 mei, de nationale bevrijdingsdag. De oudste kleinzoon zou bij zijn ouders in Cambridge moeten zijn, maar dat kan niet. En ik hier met mijn strijd tegen de pauwen, die telkens het terras bevuilen.

dodenherdenking Amsterdam

Gisterenavond de toespraak van de koning op de Dam, na de kranslegging voor alle oorlogsslachtoffers. Heel persoonlijk en gevoelig. Uitzonderlijk om bij een dergelijke ceremonie een verlaten plein te zien. Wat is er veel anders dan normaal. Voor de rest zijn de opeenvolgende dagen gelijk en het lijkt alsof ik niet meer om me heen kan kijken. Maar Chiarangela lijdt en de meisjes zijn afwezig en helemaal ondergedompeld in hun eigen emoties, die bij hun leeftijd behoren. En haar man werkt in het ziekenhuis, zonder pauze …

De quarantaine in Italië is iets versoepeld.

Mari heeft een wandeling gemaakt tot aan Prato della valle en Olga is naar het gezin van haar dochter gegaan op de Monte Berico.

Woensdag 6 mei

Wordt dit een historische datum?

Gisterenavond heeft Rutte ons beloofd dat we een beetje op adem kunnen komen. Dit kan gebeuren, of dat, tenminste als… Laten we het hopen, meer kunnen we nu toch niet doen, stapje voor stapje.

 

Gisterenmiddag kregen we bezoek van Huub de B en zijn vrouw.

Op het terras hebben we wat gebabbeld. Een welkome pauze in de eenzaamheid van elke dag. Zojuist belde de kapster, zij stelde voor om volgende week een afspraak te maken. Dat zal dan 15 mei worden, de verjaardag van ons 60-jarig huwelijksjubileum. De dag erna kunnen we het misschien een beetje vieren met onze familie, ook al zijn we niet compleet.

 

Vandaag belde K. ons op, totaal in paniek.

Het gaat slecht met haar man, al jaren haar reddingsboei, lijkt waanzinnig geworden. Wat is er gebeurd? Ze is zeker niet in staat om hem te verzorgen, ben benieuwd hoe dit grote probleem opgelost gaat worden.

Koekoek, koekoek, de maand mei is terug met het koekoekszang. Vanochtend was zijn gezang weer hoorbaar en het is alsof de lente, die dit jaar zo vroeg was, nu pas tot volle bloei is gekomen. De wereld lijkt op adem te komen en ook met K. haar man gaat het iets beter; het lijkt erop dat zijn waanzin te wijten is aan een infectie, zoals ook zijn zus Lenie is overkomen.

Wordt vervolgd.

Deel 6Verder lezen in de Coronakronieken

Ivana Fattori
Nu dat de meeste Coronamaatregelen in Nederland zijn opgeheven, leek het mooi om terug te kijken hoe ‘we’ de eerste lockdown in 2020 beleefd hebben met de ‘Coronakronieken’.
 
Dit is het dagboek bijgehouden door mijn moeder, Ivana Fattori, van maart tot en met half juli 2020. Ivana is 89 jaar oud, lerares Italiaans, woont in Horst aan de Maas en is in Soave, Italië geboren.

 

Misschien vind je dit ook interessant?

error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This