Pasen 2020

De tweede maand van de lockdown

Naar Maastricht

Huub en ik gingen samen met een groep past Rotarians naar Maastricht. We zagen de stad van boven, terwijl we genoten van koffie en Limburgse vlaai. Vervolgens bezochten we, onder leiding van een gids, de groeve van de Jezuïeten. Na ruim twee uur bedevaart achter een olielampje aan, lieten we de vermoeide benen rusten in een restaurant aan de Maas.

Tijdens het aperitief, terwijl iedereen de belevenissen van de dag nog eens besprak, zag je op verschillende tv-schermen in de zaal schimmen van bekende personen, niemand lette erop. Niet tijdens de lunch en ook niet in de bus terug naar Horst. Niemand wist waarover de minister-president en de minister van Volksgezondheid spraken. Het coronavirus was iets akeligs waarmee die roekeloze Italianen ons opgezadeld hadden…

De volgende dag worden we wakker onder de regen, met hoofdpijn en gesloten deuren …

Pasen 2020

Ochtendwandeling en daarna de Heilige mis vanuit het Vaticaan met een terneergeslagen paus op een verlaten Sint-Pieterplein.

De groeten uit Italië, Spanje, Engeland en New York. Voor de lunch, zijn we na meer dan maand, eindelijk weer eens met zes personen aan tafel. Een extra zonnestraaltje op een zonovergoten dag. Geen verstopte paaseieren in de tuin, maar wel een minuscuul haasje die via de oprijlaan, zich verstopt heeft onder de struik waar het roodborstje woont.

Stefania vermoedt dat haar jongste zoon besmet is geweest met het coronavirus aangezien hij alle symptomen vertoonde. Godzijdank heeft hij zonder problemen de ziekte overwonnen. En mijn verbrande vingers doen nog steeds pijn.

paaseieren

Gisteren, na een paar recordweken van heldere zonneschijn, een beetje regen. Vandaag, beetje frisjes en af en toe een zonnetje. ’s Middags wafels gebakken die we alleen op zullen moeten eten, gezien het sporadische bezoek. Vanochtend vertelde Chiarangela dat gisterenavond het vriendje van haar dochter zich niet goed voelde. Tot nu toe nog niets gehoord, laten we hopen dat het goed gaat. Het haasje is niet verdwenen, vanavond zag ik hem bij de oude stal van de pony’s.

 

Vanochtend werd ik wakker geschud uit mijn dromen door een valse noot in het vogelconcert. Waarvan ik droomde? Ik weet het niet meer. Eenmaal wakker luisterde ik scherper; het was een hees geluid, tamelijk laag, anders dan dat schrille en hartverscheurende geluid van de pauwen. Misschien een verkouden pauw? O dear… beter even controleren. Ik trek de gordijnen opzij, open het raam en een fazant vlucht weg. Gelukkig.

Wat een vreselijke gedachten zo ‘s morgens vroeg! Ben ik kinds geworden? De slapeloze nachten, de eindeloze dagen. Met mij gaat het nog wel; ’s ochtends een wandeling, het huishouden, om 10 uur het cappuccino-momentje met Chiarangela die komt controleren of wij er nog zijn (en waar zouden we anders moeten zijn?), het voorbereiden van de lunch – tamelijk vermoeiend, et cetera.

 

Maar Huub is lui. Zijn meest zware taak verricht hij meteen na het opstaan. Als ik in de keuken kom is de ontbijttafel klaar, de koffie pruttelt, zijn eitje gebakken en de krant, die nog steeds rondgebracht wordt, opengeslagen op tafel. Daarna rookt hij een sigaretje, trekt zich terug in de leeskamer voor de tv om de verschillende nieuwsberichten te horen of achter zijn computer om de mails te controleren of om een spelletje patience te spelen. Ondertussen enkele dutjes. ’s Middags na zijn gebruikelijk dutje, koffie en de nieuwsberichten van drie uur. Hij troost zichzelf met de concerten van André Rieu en de tv-serie Flodders.

Ondertussen horen we dat het beter gaat met het vriendje van de kleindochter en is Pedro gekomen om naar onze gezondheid te informeren. Ook bij hen alles in orde.

 

Gisteren heb ik in het bos een wandeling gemaakt met Kathie, met twee meter afstand van elkaar en we hebben niemand ontmoet. Voor haar is het iets te veel geweest, vanwege de operatie aan de knieën. Eenmaal thuis, hebben we, in gezelschap van Huub en Toine, de tuinman, een cappuccino op het terras gedronken. Ik moet zeggen dat onze tuin er nooit zo verzorgd uit heeft gezien.

Vandaag heeft een mevrouw uit Meterik ons, namens de gemeenschap, een mooie bos gerbera’s gebracht. Ze vergeten ons niet. Dank!

 

De tijd is galant en de dagen volgen elkaar op, ook al laten ze haast geen sporen na.

Het is half april en moeilijk om het ritme van de week vol te houden, nu we niet meer door onze, normaal zo overvolle agenda gecommandeerd worden. Maar vandaag is het zaterdag en als iets is waarvan nooit vanaf wordt geweken in huize Van Lieshout, dan is dat wel het zaterdagmenu: bouillonsoep en stamppot.

Gelukkig gaat het inmiddels beter met mijn vingers – drie, niet twee vingers: wijs-, middel- én ringvinger. De baksteenrood verbrande huid heelt langzaam en eronder groeit een nieuw huidje, als lenteblaadjes zo teer. “Zojuist geboren” zoals onze vader Dante (red. Alighieri) zou zeggen. Mijn middelvinger is het meest beschadigd, ik voel het nog steeds branden, maar ik kan de vinger nu bewegen zonder dat de huid meteen kapot springt. Vanochtend toen ik naar buiten ging voor mijn wandeling zag ik Maurice aan het werken in de tuin en in gezelschap van zijn Italiaanse windhond, die me hartelijk begroette. Soms maken we een praatje.

 

In de lokale krant die we (nog steeds) op donderdag in de brievenbus aantreffen, zagen we een foto van een slang, aangetroffen in een tuin in de Crommentuijnstraat. Het bleek een Russische rattenslang die twee en een half meter lang kan worden. Wie weet hoe hij hier verzeild is geraakt? Ontsnapt uit een kooi of losgelaten? Hij schijnt niet giftig te zijn, maar toch tref ik hem hier liever niet aan. Verder is er een bever gevonden in de Molenbeek. De eerste sinds jaren. En op de weg langs het Gardameer, in plaats van de gewoonlijke files een beer die de marathon loopt.

 

Porto haven

Een ander bericht dat je nooit in een krant aantreft: vandaag bij de barbecue bij onze dochter, zijn naast de kleindochters ook hun respectievelijke vriendjes aanwezig. De beste wensen.

 

Gisterenavond vreselijk nieuws: Nelly is na een serie van drie infarcten, opgenomen in het ziekenhuis in Venlo, haar rechterzijde volledig verlamd, en haar spraakvermogen volledig kwijt. Haar man mag haar niet bezoeken vanwege corona en hun dochter, in Canada, mag het land niet uit. Hun zoon woont in Duitsland op een uur afstand en ik verwacht dat hij wel toestemming krijgt om naar Nederland te komen om bij zijn wanhopige vader te zijn. Lieve God, wat een tijden.

 

Met ons gaat het nog steeds goed. Na de barbecue is de oudste kleindochter naar ons toe gekomen om haar vriend voor te stellen. De eerste indruk is prima, een goede jongen, serieus en rustig. En mooi, met een grote krullenbos en een klassiek profiel. Ze bleven een uurtje, zoals gewoonlijk op veilige afstand.

Een fijn telefoongesprekje tussen Huub en Frans, een leeftijdgenoot die in Dordrecht woont. En Huub heeft een nieuwe hobby gevonden: mieren doden.

 

Sinds een paar dagen staat het moeras in brand. Door de zonnige dagen in de afgelopen weken is de grond uitgedroogd en nu betalen we het gelag. De brandweer en militairen met helikopters vechten tegen het vuur en ze vrezen dat het vuur ook onder de grond verder gaat. Weinig hoop op regen; misschien enkele druppels aan het einde van de week, maar dat zal niet voldoende zijn. Ook dat nog.

Verder lezen in de Coronakronieken

Ivana Fattori
Nu dat de meeste Coronamaatregelen in Nederland zijn opgeheven, leek het mooi om terug te kijken hoe ‘we’ de eerste lockdown in 2020 beleefd hebben met de ‘Coronakronieken’.
 
Dit is het dagboek bijgehouden door mijn moeder, Ivana Fattori, van maart tot en met half juli 2020. Ivana is 89 jaar oud, lerares Italiaans, woont in Horst aan de Maas en is in Soave, Italië geboren.

Misschien vind je dit ook interessant?

Saffron Walden, de bloem van Essex

Saffron Walden, de bloem van Essex

Saffron Walden is zo’n Engels typisch stadje dat grotendeels onveranderd is gebleven sinds de late middeleeuwen. En dat is goed nieuws voor de liefhebbers van historische architectuur, doolhoven en spoken.

Lees meer
error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This