April 2020

Bloem is schaars.

Voor de tweede keer is Piet opgenomen in het ziekenhuis. Nu vanwege een zware longontsteking.

Veel telefoontjes, video’s en gesprekken met Italiaanse vrienden en familie, met, althans voor wat betreft de familie, tot nu toe geruststellend nieuws. Vannacht heeft het zes graden gevroren en de magnolia’s zijn bevroren. Een up-to-date metafoor van het lot. Andere bloemen overleven. En wij ook.

De zonen van de buurman hebben een gehandicapt varkentje, erg mooi, roze en wel gevoed. Als therapie oefenen ze met hem in de tuin, ze volgen hem en leiden hem, stap voor stap. Totdat hij volgroeid is, genezen verklaard en klaar voor het spit, zo stel ik het me voor.

roze tulp

Nederlandse kinderen houden zich bezig met de berenjacht. Hoe werkt het? Om de monotonie te verdrijven van de lange dagen waarin ze in huis zijn opgesloten, heeft iemand iets leuks bedacht. Mensen met een knuffelbeertje, of een beertje van ander materiaal zetten hem voor het raam. Soms zie je zo hele berenfamilies. Onder begeleiding van een volwassene gaan de kinderen met de auto, op de fiets of in de wandelwagen van straat tot straat om de beertjes te groeten, bewonderen en tellen.

Ook ik wil graag meedoen, maar knuffelbeertjes zijn in huize Van Lieshout al lang niet meer te vinden. Ik vind alleen nog maar een klein souvenir van de ijzige winters van Sakhalin: een beertje van glas. Ik heb er een foto van gemaakt, uitvergroot en opgehangen voor een raam aan de straatkant. Misschien zijn er zo ver van het centrum toch nog kinderen om hem te bewonderen.

 

1 april

Vandaag een aangename verrassing. Na mijn eenzame wandeling in het bos bleek de jongste kleindochter mij op te wachten op het terras. Ze was op haar skeelers en bleef meer dan een uur. We hielden anderhalve meter afstand, onder een prachtige, wolkeloze hemel, zonder elkaar te kunnen omhelzen. De liefde van onze kleindochter, die ook nog eens zelfgebakken koekjes mee had gebracht, was voldoende om ons de rest van de dag te verwarmen.

Tijdens mijn wandeling hoorde ik van Saskia dat Piet gezond naar huis terugkeert en dat Maria besmet is geraakt met het virus en na een vreselijke week herstellende is.

Wat lief. Gisteren had ik geklaagd bij Agnes en Saskia dat Chiarangela geen meel kon vinden om ravioli te maken. Gewoon om wat uurtjes door te komen. Tijdens haar boodschappenrondje lukte het Saskia ook niet. Ze zocht in vier winkels en uit een telefoontje van Crool begreep ik dat er zelfs in Venray geen meel meer te verkrijgen was. Bijna had ik de hoop laten varen om ’s middags met het meel aan de slag te gaan, maar toen kwam Gerard met twee kilo én een bos rozen. Het meel hadden ze gevonden in Eijsden, nogal ver van de Schaak. Hartelijk dank!

Wat een verrassing. Een van de vijf  jongedames van de pauwenharem blijkt een mannetje. Soms zie ik hem oefenen, hier voor de grote deurraam, met een staartje dat lijkt op het baardje van een twintigjarig neefje. Misschien schaamt hij zich voor zijn zusters, want zijn pogingen slaan werkelijk nergens op…tot de volgende lente, jongen.

Als ik er dan nog ben.

 

Ondertussen heeft Chiarangela speltmeel gevonden: ik ga er omeletten van maken. Gisteren, heb ik samen met Chiarangela, een kilo bloem gekneed om er tortelloni di magro (tortelloni met mozzarella en spinazie) en tagliatelle van te maken. Voor de tortelloni was er jammer genoeg niet voldoende ricotta en de vulling bleek veel te licht. Een bordje tortelloni heb ik met een paar blaadjes salie naar de buren gebracht, zij hadden namelijk voor de meel gezorgd. Voor de rest een paar telefoontjes uit Padua, Cambridge en uit Nederland (het was de verjaardag van Trudy) en daarna wilde ik Dina in San Bonifacio feliciteren, maar zij nam niet op. Via het automatisch antwoordapparaat heb ik haar alle goeds gewenst.

Pasta Bolognese

Palmzondag

Wat een verschil met negen jaar geleden. Toen was ik met de oudste kleinzoon in Rome om hem de stad te laten zien (voor de eerste keer aan een kleinkind). Vandaag heb ik op televisie de heilige mis gevolgd met een priester en twee dames die het lijdensverhaal van Jezus voor een lege kerk voorlazen. De hemel is blauw en onverschillig zoals toen, maar mijn ziel is triest.

Marianne moet een borstoperatie ondergaan. Het is nog niet duidelijk wanneer. Over twee weken heeft ze een afspraak met de oncoloog.

Vandaag slecht nieuws van Dina; een Nederlandse schoonbroer van haar, 67 jaar, is overleden aan het coronavirus. De nicht van H., die overgebracht was naar Groningen (niet Rotterdam) ligt nog altijd in coma en boekt geen vooruitgang. In de middag een bezoekje in de tuin van Jan en Ricky, die een rondje aan het fietsen waren en bij ons pauzeerden met cappuccino.

Van Mari kreeg ik een video: Omdat wij Italianen zijn. Het lukt me niet mijn tranen in te houden.

 

Gisterenavond een gezamenlijk videogesprek met mijn broer, zijn vrouw, Mara en Marco, een wetenschappelijk wondertje. Ook sprak ik met Maria Teresa; na drie weken opsluiting was ze eindelijk weer eens het huis uitgekomen om naar de bank te gaan. Voor de rest een prachtige, maar saaie dag. Langs de wolkeloze hemel vliegen helikopters voorbij. Ik denk niet dat ze naar marihuanaplantages zoeken.

 

Elke dag een nieuwe verrassing. Vanmiddag hoorden we voor de eerste keer sinds tijden weer eens de deurbel. Wie kon het zijn, in deze tijden van angst? Het was de bloemisterij Witveld met een bos bloemen uit Engeland, met paaswensen van Stefania. En een kaartje van Anne Pieter en Frederique en eentje van Bea. Het wordt een eenzame Pasen, maar van alle kanten bereiken ons teken van genegenheid, zodat we ons niet alleen voelen.

Bijna vergeten

Gisteren brandde ik mijn vingers in de keuken; de wijs- en de middelvinger. Gelukkig zat er onder in het potje nog een beetje crème en tegen de avond deed het niet meer zo’n pijn (herinnering: een nieuw potje kopen). Ter compensatie voelde ik in ieder geval de artrose aan mijn duim niet. Elke dag gaat het iets beter. Ondertussen is de heldere hemel van de afgelopen weken steeds donkerder aan het worden. En de vogeltjes, die zoals elk jaar op en neer vliegen naar hun nest om de honger te stillen van hun tjilpende broedsels, horen we niet meer. In deze totale stilte van de natuur openen de knoppen van de Japanse kers zich een voor een.

Voordat het virus ons overal ter wereld de vrijheid benam, was er een dag (12 maart) van onbezorgde vrijheid. Een wolkeloze hemel, vanwege een scherpe wind, de allereerste dag dat het zo mooi en blauw was, zonder de grijze winter en de overvloedige regen van de afgelopen maanden.

 

Verder lezen in de Coronakronieken

Wordt vervolgd.

Ivana Fattori
Nu dat de meeste Coronamaatregelen in Nederland zijn opgeheven, leek het mooi om terug te kijken hoe ‘we’ de eerste lockdown in 2020 beleefd hebben met de ‘Coronakronieken’.
 
Dit is het dagboek bijgehouden door mijn moeder, Ivana Fattori, van maart tot en met half juli 2020. Ivana is 89 jaar oud, lerares Italiaans, woont in Horst aan de Maas en is in Soave, Italië geboren.

 

Misschien vind je dit ook interessant?

Cambridgeshire: fietstocht door het ‘echte’ Engeland

Cambridgeshire: fietstocht door het ‘echte’ Engeland

Reizend door het glooiende platteland van Cambridgeshire, fietsen we terug in de tijd naar het ‘echte’ Engeland. Kerkuilen, eksters en spechten begeleiden onze trektocht door een landschap van tarwevelden, omlijst door een banket van klaprozen, margrieten, koren- en boterbloemen. IJverige hommels wedijveren met vlinders voor een plekje op de geurigste planten.

Lees meer
error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This