Ivana Fattori
Nu dat de meeste Coronamaatregelen in Nederland zijn opgeheven, leek het mooi om terug te kijken hoe ‘we’ de eerste lockdown in 2020 beleefd hebben met de ‘Coronakronieken’.
Dit dagboek is geschreven door mijn moeder, Ivana Fattori, van maart tot en met half juli 2020.  

Ivana is 89 jaar oud, lerares Italiaans, woont in Horst aan de Maas en is in Soave, Italië geboren.

Dit 7-delige dagboek is in het Italiaans geschreven en door Chiarangela van Lieshout in het Nederlands vertaald.

14 maart 2020  –  tot …?

Dag een

Wat nu?

Eerst maar eens de afspraken afzeggen, de agenda staat er vol van. Om te beginnen de poetsvrouw; althans zo noemden we haar vroeger en nu…huishoudmedewerkster? Geen gemier, huishoudster volstaat. Ik bel haar af en zij is het volledig met me eens. Voorlopig hoeft ze haar nagellak niet te verspillen aan het schoonmaken van ons huis.

Vervolgens het ziekenhuis, want over twee dagen staat een afspraak gepland met de dermatoloog. Een lieve telefoonstem vermeldt de kosten per minuut en op welke knop te drukken. Daarna beluister ik de eerste noten van de Lente van Vivaldi. Ik wacht. Na de eerste noten, een stem. Onmiddellijk reageer ik. Fout!

De stem gaat verder en vermeldt: “U bent de tiende beller”. En opnieuw Vivaldi, dezelfde noten, negende in de rij, enzovoorts. Telkens herhaalt de lente zichzelf, de zomer bereiken we nooit. Na een half uur gooi ik de hoorn op de haak (ook weer zoals we vroeger zeiden).

Dan herinner ik me de afspraak voor mijn man over een week en start opnieuw. Geduld, Ivana! Tussen het ene telefoontje en het andere gaat de middag voorbij en ’s avonds, moe voor de televisie, horen we de preek van vadertje Rutte aan met zijn voorspelling van een zoete apocalyps.

Dag twee

De ochtend gaat voorbij met huishoudelijke bezigheden. Na de lunch geen wandeling vanwege een hagelbui. Ik kijk ernaar en pak een boek. Na enkele pagina’s vraag ik me af wat ik aan het lezen ben. Ik zoek een grote tas en begin die te vullen met boeken die ik niet meer wil hebben. De avond valt, tv, naar bed.

Dag drie

Ik ontwaak door een concert van merels. O God, het regent niet meer. De zon schijnt!

Blij sta ik op. De lente ontwaakt en in de loop van de dag openen de bloemen van onze grote magnolia zich. Chiarangela is er om mij te helpen met het verschonen van de lakens en zij gaat dadelijk de boodschappen doen.

’s Middags weer de pauwen. De hele winter deden ze niets anders dan ons terras bevuilen. Maar vandaag niet. Vandaag opent het mannetje zijn staart. De vijf verliefde haremvrouwtjes bewonderen hem, terwijl hij zichzelf bewondert in het raam van de deur. Arme vogels, ik heb met ze van doen.

Een drukke werkdag. Ik ben moe. Welterusten.

nieuwsgierige pauwen

Dag vier

Zondag. Op tv een virtuele heilige mis met lege kerkbanken, op enige afstand van de priester zingen enkele ouderen liturgische gezangen en staan misdienaars. Van het altaar bereiken mij woorden van troost en hoop. Heer, ik bid u voor al mijn dierbaren.

Ondertussen zwerft een verdwaalde fazant door de tuin, die me doet denken aan een lunch lang geleden op basis van fazant, met vrienden die inmiddels alleen nog in mijn herinnering en in mijn hart bestaan. Mijn man en ik stappen in de auto en als verdoolde bezoekers maken we een ritje nergens naar toe.

Dag vijf

Het mooie weer houdt aan. De tuin ontwaakt uit zijn winterslaap en moet worden opgeruimd. Verder niets bijzonders. Het roodborstje heeft zich het vogelhuisje toegeëigend en zodra hij arriveert, stuiven de mezen weg.

Dag zes

Vandaag in het bos twee keer een ontmoeting met een jong echtpaar met kinderwagen met daarin een baby. Zij zijn als laatsten in onze wijk (de Schaak) komen wonen. Huub en ik zijn inmiddels de oudsten en hun kindje het jongste. Een paar maanden geleden waren ze eindelijk klaar met de bouw van hun woning en na hun verhuizing, precies een maand geleden, werd hun kleintje geboren. Wie weet wanneer ik het mag zien. Van afstand heb ik hun het allerbeste gewenst voor de toekomst. Ik ben zelfs vergeten te vragen of het een jongetje of een meisje is.

Dag zeven

Gelukkig hebben we een grote tuin, waar we veel werk mee hebben en achter ons huis een bos waar ik helemaal alleen kan wandelen. Voor de rest niets bijzonders, behalve een eekhoorn op zoek naar noten die hij afgelopen herfst heeft begraven. Een rondje bellen naar Italiaanse familie en vrienden. Tot nu toe iedereen gezond, behalve een neef van Luisa die in het ziekenhuis van St. Bonificio werkt.  Ik wens haar Gods zegen toe. Luisa is wanhopig.

Dag acht

Vanaf vandaag tel ik de dagen niet meer, zo heb ik besloten.

Trouwens in hun monotonie zijn ze toch allemaal hetzelfde. Behalve dat er vandaag iets gebeurde dat ik werkelijk nooit verwacht had. Al jaren probeert Mari mij een mobiele telefoon te laten kopen en me daarmee in de pas te laten lopen met de moderne tijd. Ook Stefania en Chiarangela drongen aan. Ik, koppig als ik ben, wenste de groep van gedigitaliseerden niet nog groter te maken. De vaste telefoonlijn, Skype en e-mail, meer dan voldoende voor wereldwijde communicatie.

Maar ik heb het opgegeven. Hennie heeft er een voor me gekocht en vervolgens heeft Chiarangela een ochtend besteed aan het mij op weg helpen en me in te wijden in zijn geheimen. Nu ben ik aan het oefenen. Het is geen speeltje meer om de tijd door te komen, maar een welkome noodzaak voor wie sinds een maand opgesloten is in huis terwijl het einde van de tunnel nog niet in zicht is. Ik meende altijd tamelijk intelligent te zijn en goed door deze periode heen te komen. Houdt moed Ivana, vooruit met die WhatsApp!

Dag X

Kijk eens, ook vandaag iets nieuws. Ik opende een pak melk om daarmee pudding te maken, maar de melk was ranzig. Heb geduld, gelukkig was er nog een ander pak; maar ook dat kon ik weggooien. Ik kan me niet herinneren dat dit ooit eerder gebeurd is. Wat was er aan de hand?

Omdat wij van anderen afhankelijk zijn voor onze boodschappen, hadden we inmiddels twee pakken van een ander merk dan gewoonlijk; het bleek niet lang houdbare melk te zijn. De volgende keer beter opletten bij het bestellen! Het is nooit te laat om iets nieuws te leren, zie WhatsApp.

Verder lezen in de Coronakronieken

  • Deel 2: ik zag een man
  • Deel 3: de bloem wordt duur betaald
  • Deel 4: roekeloze Italianen
  • Deel 5: de Peel staat in brand
  • Deel 6: In mei leggen alle vogeltjes een ei
  • Deel 7: Aan alles komt een eind.

Misschien vind je dit ook interessant?

error: Content is protected !!

Pin It on Pinterest

Share This