Gevaarlijk zegt het bordje. We staan voor de ingang van Cerro del Hierro, een verlaten ijzermijn in de provincie Sevilla.

Cerro del Hierro

Vanaf de weg gezien lijkt het een saaie heuvel, maar na een minuut of tien omhoog lopen blijkt achter een slagboom een spectaculair gebergte te schuilen. Maar we mogen er niet in. Rode letters bijten ons toe dat het terrein wegens veiligheidsredenen ‘verboden toegang’ is.

Een betoverend landschap

Draaien we om? De leiding van Andalucian Wilderness, die deze toer georganiseerd heeft, vindt van wel. We zijn al enkele dagen onderweg met een aantal bloggers om te schrijven over de Sierra Morena, een bergketen in het noorden van Andalusië waar dit natuurmonument onderdeel van uit maakt.

Na enkele uren in de auto gezeten hebbend op weg hiernaar toe, lijkt onverrichte zake verder reizen een weinig aantrekkelijke optie.  Een aantal van ons besluit op eigen risico naar binnen te gaan. Het gevaar is niet meteen duidelijk. Zijn er delen van het pad weggeslagen? Is er sprake van verzakkingen of spookt het er misschien? Dat laatste is zo maar mogelijk, de mijn was al in gebruik ten tijde van de Romeinen. Ongetwijfeld zijn hier in de loop der eeuwen vele mijnwerkers verongelukt. Wellicht zijn hun zielen op zoek naar wraak voor hun vroegtijdige dood. Is dat misschien waar we voor op moeten letten? Voorlopig blijft het gevaar onduidelijk.

Het landschap lijkt betoverd. Ongehinderd door het daglicht twinkelen piepkleine ijzerstof sterretjes met duizenden tegelijk. Bergtoppen zien hun evenbeeld diep in het groene water van verschillende zinkgaten. Gigantische rotsblokken lijken door reuzen doormidden gezaagd en daarna aan hun lot over gelaten. Stukken berg hangen in het niets, de onderkant is spoorloos verdwenen. Lang verlaten huizen zijn verworden tot ruïnes.

Een stenen slangenkop waarschuwt woordeloos:

‘tot hier en niet verder’.

Na een aarzelend begin, stappen we als snel flink door. Er gebeurt niets…..

Pas halverwege als we boven op een trap staan is duidelijk wat het gevaar is. Een rotsblok ter grootte van een flinke villa is afgebroken. Op een verkeerd moment eronder door lopen en het zou zomaar het einde van enkele blogs hebben kunnen betekenen. Toch de wraak van de dolende zielen? Gelukkig blijken ze ons goed gezind, q.e.d. We zijn er nog.

Geschiedenis van de mijn

De mijn werd al door de Romeinen gebruikt, er is actief ijzer en andere mineralen gewonnen tot aan het midden van de twintigste eeuw.  Het karstgebergte is namelijk rijk aan ijzererts. In 1893, ging de groeve over in de buitenlandse handen van William Baird Mining and Co. Ltd. uit Glasgow.

Tijdens de Spaanse burgeroorlog lag de winning stil en in 1946 kwam het terrein weer terug bij Spaanse eigenaren. In 2000 werd het overgenomen door de Junta de Andalucia en is nu geclassificeerd als een natuurmonument.

De hoge rotsen van de ijzeren berg vormen uitzichtposten en geven dekking wat het tot een vogelparadijs maakt.  De oehoe, een van de grootste uilensoorten ter wereld, nestelt hier net als de zeldzame zwarte ooievaar die we binnen tien minuten spotten.

 _____________________________________________________________

In de buurt overnachten

De mijn ligt op 8 km van Constantina, in de provincie Sevilla. Casa rural Riscos Altos ligt net buiten dit dorp. Het is een boerderij uit 1800 gespecialiseerd in ecotoerisme dat de mogelijkheid biedt tot overnachten. De finca heeft 65 ha grond, met schapen, geiten en varkens.

Het voedsel komt uit de eigen moestuin. We eten o.a. gefrituurde spinazie, yoghurt gemaakt van geitenmelk met een onverwacht zachte smaak en drinken wijn uit eigen kweek.

error:

Pin It on Pinterest

Share This