roze bikini Ingrid VermulstDe vrouwelijke auteur van het boek ´Roze bikini´maakt een roadtrip van het Nederlandse hoge noorden naar het zuiden van Spanje op de motor. Onderweg passeren behalve landschappen, medeweggebruikers en relaties de revu.

Veel vrouwen van middelbare leeftijd, al dan niet met de gevreesde diagnose borstkanker, zullen zich herkennen in het autobiografisch verhaal van Ingrid Vermulst. Het verlangen om de boel de boel laten, de baan opzeggen die je al lang niet meer leuk vindt, je hart volgen en eindelijk de reis maken die al zo lang op het verlanglijstje staat.

Het boek

Roze bikini is uitgegeven bij Paris Books, een onbekende naam voor mij, wat me met enig wantrouwen doet beginnen aan het boek. Want waarom zou je als debutant je boek in eigen beheer uitgeven, tenzij geen van de grote uitgevers bereid is zijn naam aan jou te verbinden?

Onterecht, het boek lees ik letterlijk in een ruk uit. Vrijdag lag het in de bus. Zatermorgen begin ik er aan en tegen de avond heb ik de driehonderd pagina´s uit, met onderweg alleen een pitstop voor de lunch. Ik moet regelmatig grinniken en kan me helemaal vinden in het totale gebrek aan voorbereiding waarin Ingrid zich in de reis van haar leven stort. Want wat is er nu avontuurlijk aan een trip waarin alles tot in de puntjes geregeld is? Hoe meer er mis gaat, hoe meer er achteraf te vertellen is.

Ondanks de luchtige toon van het boek is kanker een belangrijk thema in het verhaal. Voor het grootste deel is de beschrijving van de reis naar de dood verfrissend nuchter. Op andere plaatsen ontroert het verhaal, zoals het hoofdstuk waarop de auteur beseft dat ze echt de gevreesde ziekte heeft. Het moment waarop Ingrid haar angst verwoordt dat haar kinderen zonder haar zullen moeten opgroeien, zal voor de meeste moeders het moment zijn waarin het moeilijk is om het droog te houden.

Kortom, ik vind het een prettige balans tussen humor en aandacht voor meer serieuze zaken.

Kanttekeningen

Tot zover de jubelverhalen. Ik ga toch ook wat kritische opmerkingen maken. Ik moet toch altijd een beetje azijn pissen.

Ontwerp de cover vind ik helemaal top, een lekker fris zomerkleurtje. Ik kan me voorstellen dat je op het vliegveld bij de boekhandel staat en het boek op het laatste moment in je tas stopt. Maar dan als je de eerste pagina leest om een indruk te krijgen staan de bladspiegel en lettertype me niet aan. Zozeer zelfs dat ik op dat moment zou besluiten om het weer terug in de schappen te leggen. En dat zou jammer zijn, want het went snel, na een paar bladzijden stoort de opmaak niet meer.

Ben ik zo kortzichtig? Ja, dat ben ik en zo zijn veel medeconsumenten dat met mij. Bij de huidige overvloed aan boekenkeuze moeten alle puntjes op de ´i´ staan.

Taalgebruik het boek leest voor het grootste deel als een trein, jammer dat op enkele plaatsen er ineens taaldrempels opgeworpen worden. Woorden als: riposteerden, pelgrimeren, bossages en copieuze voegen weinig toe, maar halen wel voor eventjes de vaart uit het verhaal.  Zo ook de beschrijvingen van de karakters, de landschappen en de ziektes. Voor het overgrote deel zijn ze treffend. Alleen af en toe duiken er paragrafen op die best wat strakker geformuleerd mogen worden. Bijvoorbeeld:

“De zware grond, de vruchtbare klei, het stugge land dat oplichte door de weidsheid van de horizon die bijna altijd zichtbaar was, de uitgebreide wolkenluchten die zwierig patronen maakten boven het logge land”.  (blz 21).

Goed dat zijn van die dingen waar ik normaal gesproken waarschijnlijk overheen zou lezen. Nu, omdat me gevraagd werd aandacht aan het boek te besteden, lees ik het wat kritischer dan ik anders gedaan zou hebben.

Inhoud onderweg kijkt Ingrid terug op haar bestaan, ze onderzoekt haar geweten en probeert de balans in haar leven terug te vinden. Niets mis met een beetje ´soulsearchen´, dat zouden meer mensen moeten doen. Ik ben helemaal voor een holistische benadering van de mens. Om met een goed Nederlands spreekwoord te spreken “een gezonde geest huist in een gezond lichaam”. Misschien niet onlogisch, toch vind ik het jammer dat ze de oorzaak voor kanker vooral in haarzelf zoekt, zeker gezien de familiegeschiedenis waarbij zowel de moeder als de overgrootmoeder aan borstkanker overlijden. Ik zou toch meer de oorzaak bij een genetisch drukfoutje zoeken.

De delen waarin de relaties met  de vader en de minnaar beschreven zijn, vind ik gevoelsmatig ongemakkelijk om te lezen. Het voelt toch een beetje – vooral omdat de roman (?) aangeprezen wordt als een autobiografisch verhaal – alsof je per ongeluk bij de buurvrouw in de slaapkamer kijkt en ziet dat ze met een man die niet de hare is aan het rollebollen is. Sommige dingen wil ik liever niet weten. Maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen.

Zo, genoeg gezeik mijnerzijds.

Conclusie

Al met al vind ik het een knap debuut. Ik kijk nu al uit naar het vervolg.

Enne Ingrid, hierbij nog wat ongevraagd advies, zet die aardappel alsjeblieft zo snel mogelijk bij het oud vuil.

Winactie (Gesloten)

Van de auteur mag ik één exemplaar verloten onder de lezers van dit blog. Om kans te maken op het boek:

  1. Abonneer je op de nieuwsbrief;
  2. Laat een reactie achter onderaan het blog.

Vergeet niet je email te vermelden, zodat ik je kan contacteren als je gewonnen hebt. Let op dat dit hetzelfde adres is als waarmee je bent aangemeld voor de nieuwsbrief. Je email wordt niet gepubliceerd.

De winnaar maak ik bekend op donderdag 30 juni.

Je kunt natuurlijk ook het boek bestellen via bol.com.

error:

Pin It on Pinterest

Share This