Gouden Haring 2015Zaterdag, 20 juni 2015, was het weer tijd voor de Haring Party in Marbella, aan het strand van Puente Romano. Het jaarlijkse evenement wordt georganiseerd door de Marbella Dutch Business Club (MDBC). Elk jaar reikt het bestuur van de club de ‘Gouden Haring’ uit aan een persoon of organisatie, die zich verdienstelijk heeft gemaakt voor de Spaans-Nederlandse betrekkingen.

Wellicht raadt u het al, dit jaar was ik aan de beurt.

Volgens Kaspar Huijsman, de voorzitter van de MDBC, kreeg ik deze prijs omdat ik met mijn stukjes aandacht geef aan de wat minder bekende delen in de regio: de lokale gastronomie, culturele bezienswaardigheden en de mooie natuur op mijn blog en in mijn columns in Kosta Nieuws, het Nederlandse maandblad aan de Costa del Sol.

De stille kracht achter dit blog


Dit blog zou niet bestaan zonder huisgenoot J., die hier liever niet genoemd wordt. Hij is de initiatiefnemer van de meeste van onze uitstapjes, degene die uitzoekt hoe ergens te komen en het meeste werk op de achtergrond verricht. Dit doet hij niet zodat ik er over kan schrijven, maar omdat hij het leuk vind om dingen te ondernemen.

En een bos bloemen

en het bosje bloemen

J. is tevens verantwoordelijk voor: al die keren dat we verdwalen (we zijn het erover eens dat ik geen kaart kan lezen); op plekken uitkomen waarvan we beiden niet wisten dat ze bestonden; ik zeven ellendige uren door de regen heb gedwaald en in de Spaanse zomerhitte een duizend meter hoge beklimming (onder protest) heb gedaan. Kortom, zonder hem zou dit blog behoorlijk leeg zijn en mijn leven een stuk minder interessant. ♥

Het schrijven

Het bloggen is voor mij een inmiddels behoorlijk uit de hand gegroeide hobby, waar ik veel tijd in steek. Toch heb ik vaak het gevoel alsof ik voor een zo goed als lege zaal sta te praten. Een persoon zit te slapen, een ander reageert nogal lauw en (als ik geluk heb) geeft één van de drie toehoorders een voorzichtig applausje.

Het is eenzaam ‘werk’, vaak ondankbaar en nog vaker voor mij onvoorspelbaar. Een blog waar ik mijn hart en ziel in steek trekt amper honderd bezoekers, terwijl een ander bericht over treinschema’s, -prijzen en vertrektijden (met glans mijn saaiste blog ooit) tot mijn grote verbazing binnen een paar uur duizenden keer bezocht wordt.

Waarom dan al die moeite?

In de eerste plaats schrijf ik voor mezelf. Ik heb veel gereisd, op verschillende plekken in de wereld gewoond en meer dan zestig landen bezocht. Helaas ben ik behept met een beroerd geheugen en het enige wat me rest aan herinneringen zit verpakt in verbleekte foto’s uit een predigitaal tijdperk. Dit blog is niets anders dan een veredeld dagboek.

Hoe bloggen vaak voelt

Hoe bloggen vaak voelt

U kunt zich natuurlijk afvragen (net als huisgenoot J.) waarom ik het nodig vind om ‘al’ mijn avonturen op het internet te slingeren als het voor mij slechts als geheugensteun fungeert. Het antwoord is eenvoudig: vreemde ogen dwingen. Doordat ik weet dat mijn schrijfsels toegankelijk zijn voor heel lezend Nederland en België stop ik er meer moeite in, denk ik na over de foto’s die ik gebruik, zoek ik dingen uit en probeer ik er nog wat praktische informatie voor de lezer in te stoppen. Zo beleef ik mijn reis/uitstapje/avontuur nog een keer.

In de tweede plaats schrijf ik omdat er zoveel moois op deze wereld is en ik het leuk vind om dit te delen: een nieuw restaurant, een bijzonder stukje natuur of een bezienswaardigheid. Soms gebruik ik deze plek om aandacht te geven aan sociale misstanden, het milieu, oorlog en andere ellende op deze aardbol.

Sommige lezers nemen de moeite om te vertellen dat ze iets ondernomen hebben naar aanleiding van een van mijn stukjes en het naar hun zin hebben gehad (of niet). Gisteravond na de prijsuitreiking werd ik aangesproken door onbekenden die mijn columns uit de Kosta kenden en zeiden dat ze deze lazen omdat het hun tot nadenken stemden.

Dus, die enkele keer dat u een applaus uitdeelt of op een andere manier iets van u laat horen, dank. Een complimentje en een prijs, zoals de Gouden Haring, zijn niet de redenen dat ik schrijf, maar het zijn wel de krenten in de pap.

Andere prijswinnaars

Ik bevind me in goed gezelschap. Vorig jaar mocht Telegraaf journalist, Jeroen van der Weijden het beeldje in ontvangst nemen voor het onder de aandacht brengen van Zuid-Spanje in de Nederlandse media. Het tienjarig jubileum van de Haring Party haalde mede dankzij zijn toedoen de voorpagina van De Telegraaf.

In 2013 ging de Gouden Haring naar alle organisaties in Spanje die een sociaal platform bieden voor de hier wonende Nederlanders. De voorzitter van de Nederlandse Club Costa del Sol (NCCS) werd gekozen als vertegenwoordig. De NCCS bestaat al 35 jaar en vormt met ruim duizend leden de grootste Nederlandstalige vereniging in Spanje.

In 2012 was Hans Wohl de gelukkige. Hij is samen met zijn vrouw Clairie, initiatiefnemer en organisator van de wandelvierdaagse in Marbella, de Marbella 4 Days Walking (chapeau).

Bron: Inspanje.nl

___________________________________________________

photo credit: Congress of Chairs via photopin (license)

 

error:

Pin It on Pinterest

Share This