Homo Hispanicus

Elk volk heeft zo  zijn eigenaardigheden.

De Duitser herken je aan de kuilen die hij op het strand graaft en de Japanse toerist aan de camera/iPad voor zijn neus.

Nu hebben Duitsers en Japanners waarschijnlijk een heleboel ander unieke eigenschappen, maar aangezien ik nog nooit lang in hun buurt ben verbleven weet ik die niet zo snel op te noemen.

De Homo Hispanicus, oftewel de Spanjaard, daarentegen heb ik de laatste vijf jaar van dichtbij bekeken. Ik herken een medelander met de ogen dicht.

Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen.

Dus wat maakt van een Spanjaard, een Spanjaard?

Stel je spreekt de taal niet; zou je dan, ik noem maar wat, als Aziaat, de Spanjaard kunnen onderscheiden van een Portugees?

Wat als een marsmannetje bij ons op aarde op bezoek komt om zijn antropologisch promotieonderzoek uit te voeren, zou hij dan de verschillen kunnen waarnemen tussen de Homo Hispanicus en onze prehistorische voorouder, de Homo Erectus?

Ik vraag het me af, hoewel er voldoende verschillen te zien zijn.

Kuddegedrag

Zo verplaatst de Spanjaard zich standaard in een groep. Op het strand, in een restaurant, op straat, zelden zie je ze alleen of met zijn tweeën. Zelfs bij de dokter of bij het winkelen, komt in ieder geval meer dan één gezinslid mee.

De beschermende veiligheid van de groep.

Hmm, eigenlijk niet zoveel anders dan bij zijn prehistorische verwanten, die op de kracht van de kudde vertrouwden. Een aanval van een wild beest, vijandelijke stammen of bosgeesten waren het beste te voorkomen door zich in groepen te verplaatsen.

Chaos

Dit kuddegedrag brengt meestal een enorme verwarring met zich mee. Ik heb daar mijn eigen chaostheorie over geformuleerd.

Beslissingen moeten hier, net als in ons vaderland, gezamenlijk genomen worden. Waar in Nederland gepolderd wordt, gaat in Spanje de besluitvorming doorgaans gepaard met veel stemverheffing en discussie. Niet dat deze gedachtewisseling er toe doet, want niemand lijkt naar elkaar te luisteren.

Uiteindelijk komt er toch een beslissing, waarna deze weer net zo snel teruggedraaid wordt om op luide stem ter discussie gesteld te worden. De chaos is nu compleet. Dat geeft niet, uiteindelijk komt het allemaal goed. Het gaat hier voornamelijk om het proces, alleen door middel van het voldoende lawaai maken bevestigt de Spanjaard zijn status als groepslid.

Besluitvorming

Wie denkt dat ik overdrijf, hoeft niet ver te gaan om dergelijk gedrag van dichtbij te observeren.

Neem een willekeurig restaurant in Spanje en ga binnen gehoorafstand van de andere clientèle zitten (dit laatste is relatief eenvoudig, zie het punt van de stemverheffing).

Nu zal zich naar vrij grote waarschijnlijkheid het volgende scenario afspelen.

De ober brengt de kaart, vervolgens vraagt een van de gasten wat er vandaag op het menu staat. Het dagmenu en de kaart hebben weinig met elkaar te maken. De kaart is er ook alleen maar voor de vorm, want het meeste wat erop staat is toevallig die dag niet verkrijgbaar.

De camarero beschrijft in hoog tempo de beschikbare gerechten, waarop de eerste discussie begint over hoeveelheid, koud, warm, soorten ingrediënten, met of zonder, etc. Een extra complicerende factor is dat de bestelde waren in Spanje bijna altijd tussen de disgenoten gedeeld worden. Een bestelling plaats je dus niet voor jezelf, maar voor de hele tafel. Wie wil wat en hoeveel is dus niet zo gemakkelijk te bepalen.

Ondertussen is de bestelling opgenomen, een keer of twee aangepast en naar de keuken gestuurd. De ober komt dan terug met de mededeling wat er allemaal nog meer niet is vandaag, waarna het hele gesprek nog eens dunnetjes overgedaan wordt.

Toegegeven dit zelfde gedrag kun je ook waarnemen bij andere Zuid-Europeanen, zoals de Fransen en de Italianen.

Koude soep

Over het eetgebeuren gesproken, dit is een klasse apart. Want in welk ander land serveren ze nu zonder blikken of blozen de soep koud?  Gazpacho, salmorejo of ajo blanco om maar een paar varianten te noemen.

Daar had je in de prehistorie mee moeten aankomen, dan was je als straf vast en zeker in de pot gegooid. De Homo Erectus is immers de trotse ‘uitvinder’ van het vuur.

Terwijl onze verre voorouders allang op een oor bij hun haard zouden liggen, gaan de Spanjaarden aan tafel. Als ze bijvoorbeeld Nederlandse gasten hebben, dan willen ze nog wel om negen uur ’s avonds beginnen. Maar dat is eigenlijk belachelijk vroeg. Het avondeten is tenslotte alleen maar het voorafje tot de feestelijkheden die nog gaan volgen.

Gezelligheid

Gezelligheid mag dan een typisch Nederlands woord zijn, de uitvinder hiervan moet een Spanjaard geweest zijn. Want elk aanleiding tot een feestje is goed genoeg. Ongeacht de leeftijd van de groepsleden duurt deze tot diep in de nacht.

Als de gemiddelde Nederlander al urenlang zijn hoofd op het kussen gevleid heeft, gaan de Spaanse kleuters, baby’s en hoogbejaarden pas goed los. Het feest gaat in ieder geval door tot in de late uurtjes of beter gezegd vroege uurtjes. De familie, de groep, samen hebben ze het gezellig

Siësta

Een Spanjaard mag dan ’s nachts minder slapen, dat wordt dan later op de dag weer ingehaald met een zeer ruime middagpauze, de siësta.

  siesta

Ik durf het niet met 100% zekerheid te stellen, maar ik heb het vermoeden dat de Homo Erectus op dat tijdstip bezig was met zinnigere dingen, bijvoorbeeld een van zijn vrouwen een grot in te knuppelen. Het kostbare daglicht moest natuurlijk nuttig gebruikt worden in plaats van een beetje in bed te liggen lanterfanten.

Naamgeving

Waarschijnlijk was de Homo Erectus (what’s in a name?) een goed katholiek, aangezien hij volgens Bijbels voorschrift veelvuldig bezig was met het heengaan en zich vermenigvuldigen. Geen voorbehoedsmiddel kwam eraan te pas.

Toch denk ik dat een ander religieuze gewoonte uit Spanje geen prehistorisch antecedenten kent. Namelijk het gebruik om de oudste dochter naar de moeder te noemen en de oudste zoon naar de vader.

Vader heet Juan Alvaro, dan heet de zoon dus ook Juan Alvaro. Heeft moeder de pech uit een streng katholieke familie te komen en daardoor behept te zijn met een naam als Virginia (maagdelijk), Belén (Bethlehem) of Inmaculada Concepción (onbevlekte ontvangenis), dan wacht haar dochter onherroepelijk hetzelfde lot.

Nu vermoed ik dat onze prehistorische moeders iets frivolere namen gehad zullen hebben. Misschien heetten ze wel ‘vrouw die goed is in besjes zoeken’  of ‘dochter van snelle boogschieter’.

Aanspreektitel

Gezien het bovenstaande is het geen wonder dat in Spanje voornamen regelmatig vervangen worden door (voor een vreemdeling) onbegrijpelijke aanspreektitels. Want welke andere man noemt zijn vrouw hija (dochter), zijn vriend oom (tio) en vrouwelijke collega, man (hombre)?

Behalve natuurlijk als je in vrij nauwe en kleine groepsverbanden leeft waarbij het niet ongewoon is dat de familieleden wel heel intieme relaties met elkaar onderhouden. Dan is het opeens niet meer zo onlogisch dat je vrouw tegelijkertijd ook je dochter is.

De suikertest

Ik geef toe, met het bovenstaande lijstje zal het voor een buitenstaander nog steeds moeilijk zijn om de ‘echte Spanjaard’ te herkennen.

Vandaar dat ik hier een waterdichte test  toevoeg. Zoiets als je zeker wilt weten met een vampier te maken te hebben. Dan stel je ze aan zonlicht bloot en ze krimpen ineen.

Iets dergelijks gebeurt er ook met Spanjaarden en water.

Een drupje regen en hele agenda’s worden omgegooid, kinderpartijtjes worden (stilzwijgend) afgelast, zwemles in het binnenbad kan natuurlijk niet doorgaan  (want dan word je nat) en voetbalwedstrijden worden opgeschort tot nader order.

Het belangrijkste verschil met eigenlijk de complete rest van de mensheid is, is dus dat hij van suiker is gemaakt

En dat beste mensen is wat een Spanjaard tot een Spanjaard maakt.

____________________________________________________________

Volg dit blog

[wysija_form id=”7″]

 

error:

Pin It on Pinterest

Share This