Vroemmm, met een gemiddelde snelheid van ruim 200 kilometer per uur zoef ik vanuit Malaga naar Madrid. Geen agent die me aanhoudt. Ik rij namelijk niet zelf, dat doet de machinist van de hogesnelheidstrein (AVE) waar ik inzit.

AVE, hogesnelheidstrein Spanje

Ave Spanje

Het is een bijzonder lange trein. In feite zijn het er twee die aan elkaar zijn gekoppeld. Elk met een lengte van 200 meter. Bijna een halve kilometer passagiersvoertuig, tjokvol in de vroege ochtend. Dit is duidelijk mannen-in-pak transport, een enkele vrouw en een verdwaalde student vormen de uitzondering die de regel bevestigen.

Hogesnelheidstrein

Hoewel de meeste passagiers twee aan twee zitten, bevindt mijn stoel (1A) zich aan een tafeltje voor vier personen. Net als ik met de buurman een zitplaatsruil heb onderhandeld komt een andere gepakte meneer mijn plek opeisen. Oeps, verkeerde wagon.

Ah, daar is de juiste 1A. Tegenover me zit wederom een man, ditmaal geen stropdas, noch colbert wel een blauw-wit gestreepte blouse die net iets te strak over zijn navel spant.  Zijn gemis aan lengte compenseert hij met het op andere manieren innemen van de ruimte om zich heen. Zijn heul belangrijke paperassen liggen over de tafel uitgespreid. Bij zijn voeten staat een tas, die de toch al beperkte plaats onder de tafel nog kleiner maakt.

Laat ik deze meneer daarom verder Napoleon noemen. Want de conclusie is snel getrokken: hij lijdt aan het korte man syndroom. Het is afkeer op het eerste gezicht en het is wederzijds geloof ik. Vrijwel meteen ontstaat onder de tafel een stil gevecht voor beenruimte.

“¡Estoy aqui!”

Te laf om de strijd aan te gaan met deze veldheer laat ik hem winnen. “Pérdon”, ik vouw mijn benen wel onder mijn kont. Het kind in me gaat terug in de tijd toen ik de achterbank moest delen met mijn zus tijdens de twaalfurige rit naar ons vakantieadres in Italië.

“Dit is mijn helft”.

“Nietes”

“Welles”

Een treinmevrouw komt onze wapenstilstand verstoren, ze deelt oordopjes uit voor het aanwezige entertainment. De film wordt in het Engels uitgezonden met Spaanse ondertiteling, een prettige verrassing aangezien normaal gesproken op de Spaanse televisie buitenlandse films zijn nagesynchroniseerd.

Een krantje en een croissantje

Koffie met een glimlachNa een uur staat Napoleon op. Eindelijk, ik kan mijn verkrampte spieren strekken. Als hij terugkeert ga ik naar de restauratiewagen. De koffie (€ 1.90) komt met een glimlach van de zaak.

De cafetaria heeft grote ramen, tijdens het ontbijt geniet ik van het uitzicht totdat het landschap plaats maakt voor dorpjes. Hier hebben de flatgebouwen afgebladderde muren en met karton afgeplakte ramen. De meeste huizen zijn beklad met graffiti.

Bepaald niet het idyllische plaatje wat ik voorstel bij het binnenland van Spanje. Is dit het gevolg van de economische crisis, of zou het er altijd zo uitgezien hebben? Het voordeel van de hoge snelheid is dat ook deze desolate dorpjes voorbij vliegen, even later is het of ze er nooit geweest zijn, ik ben in Madrid.

Treintickets

Kaartjes zijn vooraf verkrijgbaar bij de loketten op de treinstations of via het internet. De website is bepaald niet intuïtief, het kost me twee dagen om uit te vinden hoe het werkt.

Het goedkoopste enkeltje Malaga – Madrid kost 65 euro. Bij bezoek aan beurzen of evenementen worden aanzienlijke kortingen gegeven. In mijn geval is dat 50%, een ticket met korting kost dan nog 39.00 euro (ik begrijp de berekening ook niet).

Let op bagageruimte is beperkt, de maximale toegestane koffergrootte is 85 x 55 x 35 cm.

Meer informatie over de treinen van en naar Malaga, vind je hier.

 

 

 

error:

Pin It on Pinterest