‘Een bloedrode hemel hing over het labyrint van kruisen en engelen rondom het mausoleum van de Vidals op de begraafplaats op de Montjuïc….

Montjuïc begraafplaats

Het licht van honderd vlammetjes belichtte de omtrekken van een grote, marmeren engel met een van pijn vertrokken gezicht. Een zwerm zwarte vogels vloog op en ik rende weg en verdwaalde op de paden van die oneindige dodenstad.

Slechts door een ver geween slaagde ik erin de uitgang terug te vinden en zo te ontkomen aan het geweeklaag en de smeekbedes van de donkere schaduwfiguren die me tegemoetkwamen en smeekten ze mee te nemen om ze van hun eeuwige duisternis te redden.’

Fragment uit: Het spel van de engel, Carlos Ruiz Zafón, 2009

Kerkhof Barcelona

Montjuïc begraafplaats

Geïnspireerd door het boek van Zafón dwaal ik door de in 1883 geopende modernistische begraafplaats op Montjuïc in Barcelona onder het toeziend oog van een engelenleger.

Een overbodige veiligheidsmaatregel, ik heb de necropolis voor mij alleen. Barcelonezen geven de voorkeur aan het strand op deze kleffe zondagmiddag in augustus.

Dit hellend labyrint heeft het formaat van een stad in een stad met meer dan een miljoen overleden inwoners. Binnen de muren zijn de hoofdwegen groot genoeg voor auto’s. Het kerkhof heeft verschillende parkeerplaatsen en kan zelfs bogen op een rotonde.

Kronkelende bergpaden leiden naar monumentale tombes waar de welgestelden in comfort kunnen genieten van hun laatste rust.  Alleen de naam der pater familias staat in de muren gebeiteld; vrouwen en kinderen naamloos met hem  in de dood verbonden, samen geveegd onder de noemer ‘y familia’.

Een gevleugelde vrouw koestert een peuter en een baby aan haar borst. Ze heeft hen gefaald bij leven in haar taak als beschermengel. Ze krijgt een tweede kans, ditmaal uit marmer gehouwen. Andere engelen rusten uit op een graf, blazen op hun bazuin, waken over de doden en doen wat des engelen is.

De boodschappers van God in deze necropolis communiceren bij voorkeur in het Latijn: ”Memento, homo, quia pulvis es et in pulvem reverteris.” Bedenk, mens, dat gij stof zijt en tot stof zult wederkeren. 

Soms zit er ook een engel van Nederlandse afkomst bij, die kun je herkennen aan het opgeven vingertje (foto).

Of een Spaans sprekende Fransman: 

Le reitero mi admiración y mi voluntad de que algún día nuestros destinos se crucen. En la seguridad de que así sera, le saluda afectuosamente.”

Andreas Corelli*

 

”Het is mijn wens dat op een goede dag onze wegen elkaar kruisen. Met de zekerheid dat dat zo zal zijn groet ik u zeer hartelijk.”

Andreas Corelli*

___________________________________________________________


*Andreas Corelli is de engel uit het boek van Zafón.

 

Tip

Ontdek Barcelona op de fiets.

error:

Pin It on Pinterest

Share This