In Spanje van boom tot boom slingeren gelijk een Tarzan, leuk toch? Ik ga, min of meer vrijwillig, voor de Jane impersonatie op uitnodiging van het verkeersbureau aan de Costa del Sol een middag ‘arborismo’ doen.
Het parcours is gemarkeerd als geel, geschikt voor kinderen vanaf acht jaar volgens het bordje. Nou, als een kind van nog geen 1.40 m dit kan, dan moet het mij ook lukken.
Bij gebrek aan lianen in het Spaanse bos gebruiken we touwen en een harnas. De pret begint met een ‘tirolina’, ritsend van boom tot boom. De touwen doen het werk. Ik hoef me alleen maar in het diepe te gooien.
De volgende etappe is over een koord balancerend naar de andere kant. Een paar minuten en twee knikkende knietjes verder ben ik weer even in veiligheid.
Inmiddels is het tot me doorgedrongen dat er geen weg meer terug is. Eenmaal het parcours begonnen, moet het ook tot het bittere einde volbracht worden.
Maar goed, het ene na het andere obstakel nemend voel ik me allengs steeds dapperder worden. Het trillen neemt af en de overmoed neemt toe. Het gele parcours eindigt met wederom een tirolina van 76 meter. Joehoe….
Klaar, opluchting.
“Wat?”
Nu het rode parcours, (vanaf 12 jaar) zegt de instructeur. Nou, ik dacht het niet. Op dit traject hangen de touwen op zeven meter hoogte, te beginnen met een klimtoren.
Antonio, mijn Tarzan voor deze middag, zegt: “jawel, het valt best mee. Kijk maar dit is een gemakkelijke muur…..Gewoon voeten daarop en vasthouden met je handen. Je bent zo boven“.
Vooruit dan maar. De moeilijkheidsgraad blijkt toch echt een definitiekwestie te zijn. Ik zou het eerder een uitdaging noemen, althans voor de klimnovice op leeftijd.
Daar gaan we, muur bestormd, gevolgd door weer een tirolina, eitje.
Als ik op het tweede platform sta, zie ik mijn vrouwelijke reisgenoten en een van de mannen (watje) gezellig babbelend beneden zitten. Zij hebben zich hier niet in laten kletsen. Hmm, voor mij is het te laat, alle spreekwoordelijke schepen zijn reeds achter me verbrand.
Afijn, verder dus. Het volgende stuk bestaat uit een soort beugels die ver uit elkaar hangen. Na een hoop nutteloos heen en weer gezwabber, zegt de instructeur dat er ook een kneuzenmanier is om aan de overkant te komen:
“doe die maar dan”.
Etappe 3 is binnen. Vervolgens een kleine tirolina, die deze keer niet eindigt in een platform maar in een soort vissersnet, waar ik in volle vaart beland en dan omhoog moet klimmen om op het volgende stuk te komen.
Het lukt niet, mijn bergschoenen zijn te groot voor de gaten in het net en hoe harder ik probeer omhoog te klimmen hoe verder ik naar beneden zak, totdat ik niet verder kan door de lengte van het touw waar ik aan vast zit.
Daar hang ik dan. Twee meter boven en vijf meter onder me scheiden me van vaste grond. Ik ben te zwaar of niet sterk genoeg of het net is te elastisch. Het laatste, denk ik.
Antonio houdt vol.
“Je kunt het“.
Ik, daarentegen,weet zeker van niet.
“Si, tu puedes.”
“¡ECHT NIET!”
In het net vind ik mijn Waterloo. Het duurt even tot dat dit besef bij de instructeur door dringt. Een paar minuten later ben ik met zijn hulp weer veilig beneden.
Jane verlaat al bibberend mijn lijf, dat de volgende dag aan alle kanten pijn doet. Het geeft niet, ondanks de nederlaag voor het einde voelt het toch als een overwinning op mezelf en mijn angsten. Terug naar huis, terug naar mijn eigen Tarzan.
__________________________________________________________________________________
Het parque de arborismo van de gemeente Villanueva del Trabuco is in april 2013 geopend. Het ligt in een natuurgebied in de provincie Malaga op 46 km afstand van de provinciale hoofdstad.
Voorlopig zijn excursies niet mogelijk voor particulieren en kan een middagje boomslingeren alleen als een bedrijfsuitstapje georganiseerd worden. Informatie volgt zo gauw als ik het binnen heb.
Tips
- Er zijn (nog) geen wc’s in de buurt;
- Neem water mee, er is geen drinken aanwezig.
